پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١ - سقوط وحشتناك

آلودگان مى‌روند، و همجنس با همجنسش پرواز مى‌كند، در هر حال شاهد گويايى براى زشتى گناه شرك است، چرا كه مشركان را هم‌رديف آلودگان به زنا، و فاقد ارزش اخلاقى و سجاياى انسانى شمرده است.

حديثى معروف از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه مى‌فرمايد: «لا يَزْنِى‌ الزّانِى حِيْنَ يَزْنى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ وَ لا يَسْرِقُ السّارِقُ حِينَ يَسِرقُ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَانَّهُ اذا فَعَل ذلِكَ خُلِعَ عَنْهُ الأْيْمانُ كَخَلْعِ الْقَميصِ»: «شخص زناكار هنگامى كه مرتكب اين عمل مى‌شود مؤمن نيست، و شخص دزد هنگامى كه مشغول دزدى است ايمان ندارد، چرا كه وقتى شروع به اين كار مى‌كند، ايمان از روح او خارج مى‌شود همان‌گونه كه پيراهن از تن»! [١] نيز شاهد رابطه اين دو با هم است، رابطه‌اى كه بعداً به خواست خدا مشروح‌تر بيان خواهد شد.

البتّه ازدواج مؤمنان با مشركان، مسلّماً باطل و حرام است، و در مورد ازدواج با زناكاران جمعى معتقداند اگر آنها مشهور به زنا باشند، و از كار خود توبه نكنند، ازدواج با آنها نيز صحيح نيست.

احاديث متعدّدى كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و امام صادق عليه السلام و امام باقر عليه السلام نقل شده شاهد اين معنا است، بعضى از مفسّران در شأن نزول آيه چنين نوشته‌اند مردى از مسلمانان از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله اجازه خواست كه با امّ مهزول زنى كه در جاهليت معروف به بى‌عفتى بود و حتى پرچمى براى شناسايى بر در خانه خود نصب كرده بود- ازدواج كند، آيه فوق نازل شد و او را نهى كرد. [٢]

[١]. نورالثقلين»، جلد سوم، صفحه ٥٧١، حديث ٢٠.

[٢]. مجمع البيا، جلد ٧، صفحه ١٢٥.