پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤١ - اشاره

اشاره‌

آخرين سخن در باب شاخه‌هاى توحيد اين‌كه انسان موحّد تنها خدا را واجب الاطاعه مى‌داند، و فقط طوق بندگى او را به گردن مى‌نهد، او افتخار مى‌كند كه بنده‌ام و جان بر كف دارم و چشم بر امر و گوش برفرمانم.

البتّه اطاعت پيامبران و فرستادگان او و جانشيان معصوم و مبعوثان آنها را نيز به عنوان شاخه‌اى از عبادت خدا پذيرا مى‌شود و فرمان آنها را بر چشم و سر مى‌نهد.

او فقط به يك موضوع مى‌انديشد و آن رضاى محبوب حقيقى و امتثال اوامر مولاى واقعى است.

هرگز رضاى مردم را به بهاى خشم خدا، و اطاعت مخلوق را به قيمت معصيت خالق نمى‌خرد چرا كه آن را شعبه‌اى از شرك مى‌بيند.

اين شاخه از توحيد كه توحيد در اطاعت نام دارد و در واقع از توحيد در حاكميت كه در بحث گذشته آمد مايه مى‌گيرد.

با اين اشاره به سراغ قرآن مجيد مى‌رويم و به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَاحْذَرُوا فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا