پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٤ - من غير خدا را پرستش نمىكنم

و انسان بسيارى از مسائل را كه مورد ترديد قرار مى‌داد به يقين مى‌بيند و مى‌شناسد (البتّه جمع ميان هر دو معنا كاملًا ممكن است).

تعبير به «يأتيك» نيز اشاره لطيفى به اين موضوع است كه مرگ به سراغ انسان مى‌آيد، چه بخواهد و چه نخواهد!

در هفتمين آيه همين معنا با اضافات ديگرى به چشم مى‌خورد، اشاره- به گروهى از اهل كتاب كه از محور توحيد منحرف شده و كسانى را همتاى خدا در عبوديّت قرار داده‌اند- كرده، مى‌فرمايد: «و به آنها دستورى داده نشده بود جز اين كه خدا را بپرستند و دين خود را براى او خالص كنند و به توحيد بازگردند»:

«وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ». [١]

جالب اين‌كه تمام اوامر الهى را منحصر در عبادت مخلصانه و سپس اقامه نماز و اداء زكات مى‌كند «وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ».

و اين نشان مى‌دهد كه ريشه همه دستورات دينى به اخلاص در عبوديّت باز مى‌گردد.

و نيز قابل توجّه اين‌كه در پايان آيه مى‌افزايد: «و اين است دين پايدار»:

«وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ». [٢]

[١]. راغب در مفردات مى‌گويد: «حَنَف» (بر وزن كنف) به معناى تمايل از ضلالت به راه مستقيم است، و اين‌كه اسلام را دين حنيف گفته‌اند به خاطر آن است كه مسلمانان را از هرگونه انحراف از مسير اعتدال و جاده مستقيم باز مى‌دارد.

[٢]. قيّمه از مادّه قيام به معناى قائم و ثابت و مستقيم است و به گفته راغب در مفردات در اينجا به معناى امتى است كه قيام به قسط و عدالت مى‌كنند، همان‌گونه كه در آيه‌ «كونوا قوامين بالقسط» آمده است.