پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣١ - دعوت عمومى پيامبران به خداى يكتا

متعدّدى نيز به آن اشاره شده است. [١]

به هر حال منظور اين است كه دعوت به توحيد از سوى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله چيز تازه و عجيبى نيست، بلكه مطلبى است كه همه انبيا الهى بر آن اتّفاق داشتند، و اين خود دليل روشنى بر مسأله توحيد است.

تكيه بر نام مقدّس «رحمن» در اين آيه اشاره به اين است كه شايسته عبوديّت خداوندى است كه رحمت عامّش حتى كافران و مشركان را در بر گرفته، و همه انسان‌ها از فرق تا قدم غرق احسان اويند، چگونه ممكن است ولى نعمت خود را رها كرده به سراغ بت‌هايى بى‌خاصيّت روند؟

آيا دليلى بر شرك داريد؟!

در سومين و آخرين آيه، دليل نقلى مزبور را با دليل عقلى ديگرى ضميمه كرده، مى‌فرمايد: «به آنان بگو: به من نشان دهيد آنچه را كه غير از خدا پرستش مى كنيد چه چيزى از زمين را آفريده اند، يا شركتى در آفرينش آسمانها دارند؟!»:

«قُلْ أَرَأَيْتُمْ مَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَرُونِي مَاذَا خَلَقُوا مِنْ الْأَرْضِ أَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِي السَّمَوَاتِ».

اگر آنها معبودان واقعى بودند بايد مبدأ فيض باشند، لااقل گوشه‌اى از زمين را آفريده باشند، و يا شركتى در آفرينش آسمان‌ها داشته باشند، مگر ممكن است خداوند فاقد فيض باشد؟

[١]. «تفسير برهان»، جلد ٤، صفحه ١٤٧ و «تفسير نورالثقلين»، جلد ٤، صفحه ٦٠٧- ٦٠٦.