پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦١ - او خالق همه چيز است

اوست يكتا و حاكم بر همه چيز»: «قُلْ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ».

«قَهّارْ» از مادّه قَهْر در اصل به معناى غلبه توأم با تحقير طرف مقابل است لذا در هر كدام از اين دو معنا به كار مى‌رود، و در اينجا چون به صورت صيغه مبالغه به كار رفته به معناى غلبه و پيروزى مطلق و بى‌قيد و شرط خداوند بر همه چيز و بر هر كار است، حتى معبودها و بت‌هاى آنها نيز از اين مستثنا نيستند با اين حال چگونه ممكن است آنها همتاى خداوند باشند؟!

در سومين آيه مطلب به صورت ديگرى طرح شده، در شكل يك استفهام انكارى مى‌فرمايد: «آيا آفريننده اى جز خدا هست كه شما را از آسمان و زمين روزى دهد؟!»: «هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنْ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ».

نه، او در آغاز آفريدگار شما بوده است، و هم بقاى شما از طريق روزى مستمر از ناحيه او است.

او است كه از آسمان نور حياتبخش آفتاب، قطره‌هاى زنده كننده باران و امواج روح‌پرور نسيم مى‌فرستد، و او است كه از زمين گياهان و ميوه‌ها و مواد غذايى و معادن و ذخائر گرانبها به شما مى‌بخشد.

بنابراين وقتى خالق و رازقى جز او نيست، و آغاز و انجام همه به دست او است، «هيچ معبودى جز او نيست؛ با اين حال چگونه (به سوى باطل) منحرف مى شويد؟!»: «لَاإِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ».