پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٦ - سقوط وحشتناك

به پيامبران چنين هشدارى مى‌داد.

تعبير به «ظلم عظيم» بسيار پرمعنا است، اصولًا ظلم به معناى هرگونه انحراف از حق و قراردادن چيزى در غير محل شايسته است، و از همه ظلمها بدتر ظلمى است كه درباره خدا و هم خلق و هم خويش باشد، و شرك چنين است.

چه ظلم و انحرافى از اين بالاتر كه موجود بى‌ارزشى را همتاى خالق آسمان و زمين و تمامى موجودات قرار دهند، و چه ستمى به خلق خدا از اين بالاتر كه آنها را از جاده نورانى توحيد به ظلمت گاه شرك بكشانند، و چه ظلمى به خويشتن از اين بدتر كه انسان آتشى برافروزد كه خرمن تمام اعمال صالح خويش را خاكستر كند؟!

سقوط وحشتناك‌

در پنجمين آيه بعد از آن‌كه به همه مسلمانان دستور مى‌دهد موحّد خالص باشند و راه شرك نپويند، در يك تشبيه پرمعنايى مى‌گويد: «و هركس همتايى براى خدا قرار دهد، گويى از آسمان سقوط كرده، و پرندگان (در هوا) او را مى ربايند»: «وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنْ السَّمَاءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ».

«و يا تند باد او را به جاى دور دستى پرتاب مى كند»: «أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحِيقٍ». [١]

[١]. «تَخْطَفُ» از مادّه «خطف» (بر وزن عطف) به معناى ربودن و گرفتن چيزى با سرعت است و «سحيق» از مادّه «سَحْق» (بر وزن سخت) به معناى خرد نمودن و نرم كردن است، اين واژه به معناى لباس كهنه و نيز به معناى مكان دور نيز آمده است، و معناى اخير در آيه مورد بحث از همه مناسب‌تر است.