پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - همه نيازمند اويند

آنها دستور انفاق مى‌دهد نه به خاطر نياز او است، بلكه به خاطر نياز خود آنها است كه از اين طريق راه تكامل را مى‌پويند، و به آن وجود بى پايان تقرّب مى‌جويند.

درست است كه آغاز آيه در مورد فقر و غناى مالى نازل شده و ناظر به انفاق فى سبيل اللَّه است، ولى مطلق بودن ذيل آيه، مفهوم گسترده‌اى را ارائه مى‌دهد، و همان‌گونه كه خدا را غنى مطلق معرّفى مى‌كند، انسان‌ها را سرتاپا نياز مى‌شمرد، كه فقر در عمق ذاتشان راه يافته است و به همين دليل براى استدلال در اين بحث قابل استفاده است، و به هر حال جالب اينجا است كه همه مواهب را، او به بندگان داده سپس از آنها مى‌خواهد در راه او انفاق كنند، و اين هم مقدّمه‌اى است براى مواهب بيشتر.

اين منحصر به مسأله انفاق نيست، بلكه در همه تكاليف، جارى و سارى است، كه نتائج آنها به خود بندگان باز مى‌گردد.

اين مضمون در آيات متعدّدى از قرآن آمده است از جمله در آيه ٤٧ سوره سبأ مى‌خوانيم: «قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِي إِلَّا عَلَى اللَّهِ»: «بگو: هر اجر و پاداشى از شما خواسته ام براى خود شماست؛ اجر من تنها بر خداوند است». و در آيه ٦ سوره عنكبوت آمده: «وَمَنْ جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ عَنْ الْعَالَمِينَ»: «كسى كه جهاد (و تلاش) كند، به سود خود جهاد مى كند؛ چرا كه خداوند از همه جهانيان بى نياز است».

سومين و آخرين آيه مورد بحث همين معنا (فقر عمومى موجودات و غناى‌