پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠ - درست نگاه كن، هيچ ناهماهنگى نمىبينى!

ولى پاسخ اين سؤال روشن است منظور معبود به حق است نه معبودان به باطل، يعنى هيچ معبود به حق جز «اللَّه» نيست، و بت‌ها شايسته عبوديّت نمى‌باشند، قرائن اين معنا در خود اين جمله نهفته است، همان‌گونه كه مى‌گوئيم:

«لا عِلْمَ الَّا ما نَفَع‌»: «هيچ دانشى كه شايسته اين نام باشد جز دانش‌هاى مفيد نيست».

اين نكته نيز قابل دقّت است كه بعضى اله را از مادّه «وَلَه» مى‌دانند كه به معناى تحيّر و اشاره به ذاتى است كه عقل‌ها در آن حيران مانده، ولى معروف در ميان ارباب لغت همان معناى اوّل است يعنى از مادّه «الَهَ» به معناى عبادت است‌

از آنچه گفتيم روشن شد كه اصرار بعضى بر اين‌كه «اله» به معناى «معبود» نيست به هيچ‌وجه قابل قبول نيست.

تفسير و جمع‌بندى‌

درست نگاه كن، هيچ ناهماهنگى نمى‌بينى!

در نخستين آيه مورد بحث بعد از آن‌كه اشاره به آفرينش آسمان‌ها مى‌كند، مى‌فرمايد: «در آفرينش خداوند رحمان هيچ تضاد و عيبى نمى بينى»: «مَا تَرَى فِي خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِنْ تَفَاوُتٍ».

و اين جهان پهناور با تمام عظمتى كه دارد هماهنگ و منسجم و مربوط و متّحد و منظّم است.

بديهى است، «تفاوت» به معناى اختلاف در رنگ و شكل و وزن و ساير