پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٤ - ٢ سوء استفاده از مفهوم خدامالكى

مى‌شمرد كه اين ديدى است شرك آلود و سرچشمه انواع گناهان و مفاسد اجتماعى.

امّا هنگامى كه با عينك توحيد به اين جهان نگاه كند و همان‌گونه كه در آيات بالا آمده جهان را ملك طلق خداوند به بيند، طبعاً همانطور كه در سوره حديد آيه ٧ آمده است: «وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ»: «و از آنچه شما را جانشين و نماينده (خود) در آن قرارداده انفاق كنيد» خود را امانت‌دار الهى مى‌شمرد، و اگر با تمام وجودش اين معنا را پذيرا گردد چگونه ممكن است در انجام دستور صاحب اصلى امانت كوتاهى كند يا بخل و حسادتى نشان دهد.

و چگونه تصوّر مى‌شود اين اموال سبب غرور و طغيان او گردد، مگر مال او است آيا يك كارمند بانك به خاطر ميليون‌ها پول كه همه روز به دست او مى‌آيد مغرور مى‌شود.

همچنين در مورد حكومت‌ها و پست‌هايى كه در دست اشخاص است، آنها جز نماينده خداوند در بخش كوچكى از اين عالم هستى نيستند و با اين درك و ديد چه غرور و چه طغيانى؟ و چه ظلم و چه فسادى ممكن است از او سر زند؟

اين بينش توحيدى جهان انسانيّت را به رنگ ديگرى در مى‌آورد، رنگ خدايى، رنگ صلح و صفا و امنيت، و رنگ انفاق و ايثار!

٢. سوء استفاده از مفهوم خدامالكى‌

بدون شك- همان‌گونه كه در بالا اشاره شد- خدا مالك تمام عالم هستى‌