پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - فرو رفتن در عالمى از اوهام!

مؤيّد اين مدّعا است.

نام‌هاى بى‌نشان‌

دومين آيه همين معنا را در لباس زيباى ديگرى ارائه مى‌دهد و از زبان يوسف خطاب به دوستان زندانيش چنين مى‌گويد: «آنچه غير از خدا مى پرستيد، جز اسمهايى (بى مسمّا) كه شما و پدرانتان آنها را (خدا) ناميده ايد»: «مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْمَاءً سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ».

«خداوند هيچ دليلى بر آن نازل نكرده»: «مَا أَنزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ».

اگر اينها واقعيتى داشتند دليلى از عقل و نقل براى آن پيدا مى‌شد، محال است مطلبى به اين اهميّت، يعنى وجود همتايى، يعنى وجود همتايى براى خدا، بدون هيچ دليل باشد، اين بى‌دليلى خود دليل بر عدم است!

و لذا در پايان چنين نتيجه مى‌گيرد: «حكم تنها از آن خدا است» «إِنْ الْحُكْمُ إِلَّا للَّهِ»

«فرمان داده كه غير ازاو را نپرستيد»: «أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ».

«اين است آيين ثابت و پايدار؛ ولى بيشتر مردم نمى دانند»: «ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ».

در حقيقت هريك از جمله‌هاى اين آيه به منزله دليلى بر نفى شرك است، از يك‌سو مى‌فرمايد: خداوند هيچ دليلى بر وجود خدايان شما نازل نكرده.

و از سوى ديگر مى‌فرمايد: حاكميّت و تدبير عالم از آن او است و نشانه‌هاى‌