پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - ٢ روح عبادت و پرهيز از افراط و تفريطها

برداشته است، و چنين عبادتى- مخصوصاً اگر دائم و مستمر باشد- رمز تربيت و تكامل انسان است.

چنين عبادت خالصانه‌اى آميخته با عشق محبوب است و جاذبه اين عشق عامل مهم حركت به سوى او است، و حركت به سوى آن كمال مطلق، عاملى است براى جدايى از پستى‌ها و زشتى‌ها و آلودگى به گناه.

به همين دليل تا اين حد به مسأله عبادت خالص (توحيد در عبادت) اهميت داده شده است تا آنجا كه قرآن مى‌فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ»: «به يقين كسانى كه از عبادت من تكبّر مورزند بزودى با ذلّت وارد دوزخ مى شوند». [١]

شخص عبادت كننده به دليل خضوع بى‌حدّش در برابر خداوند سعى مى‌كند رضايت او را جلب كند، و به او تقرّب جويد، و چون مى‌داند جلب رضاى او از طريق اطاعت فرمان او است در اين راه مى‌كوشد و دستورات او را بر سر و چشم مى‌نهد.

عبادت كننده حقيقى تلاش مى‌كند خود را به معبودش، به معشوق حقيقيش شبيه و مانند سازد، و از اين طريق پرتوى از صفات جمال و جلال او را در خود منعكس كند تأثير اين امور در تكامل و تربيت انسان جاى انكار نيست.

٢. روح عبادت و پرهيز از افراط و تفريطها

در معناى عبادت، مانند بسيارى ديگر از مسائل، افراط و تفريطهاى عجيبى‌

[١]. سوره مؤمن، آيه ٦٠.