پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧١ - بتها شفيعان ما هستند؟!

درست همان‌گونه كه مسلمين به هنگام عبادت رو به قبله مى‌ايستند، و بالاخره فرقه‌اى معتقد بودند كه در كنار هر بتى شيطانى است هركس آن بت را بپرستد و حق عبادتش را بجا بياورد، شيطان حوائج او را به فرمان خدا بر مى‌آورد، و اگر نپرستد شيطان به فرمان خدا او را بدبخت مى‌كند! [١] و امثال اين خرافات و موهومات.

در دومين آيه به يكى ديگر از پندارهاى مشركان اشاره كرده مى‌فرمايد:

«آنان غير از خدا معبودانى (براى خويش) برگزيدند به اين اميد كه يارى شوند»:

«وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ».

در مشكلات و گرفتارى‌ها و جنگ‌ها و بيمارى‌ها به ياريشان بشتابند، و به هنگام گرسنگى و قحطى و خشكسالى آنها را حمايت كنند، و يا در آخرت به حمايت آنها برخيزند، چه اشتباه بزرگى؟ قضيه كاملًا برعكس بود، زيرا در خطراتى كه بت‌ها را تهديد مى‌كرد آنها به يارى خدايان مى‌شتافتند و از دستبرد دشمنان و دزدان حفظشان مى‌كردند! چنانكه در داستان ابراهيم عليه السلام مى‌خوانيم:

«قَالُوا حَرِّقُوهُ وَانصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِنْ كُنتُمْ فَاعِلِينَ»: «گفتند او را بسوزانيد و معبودهاى خود را يارى كنيد، اگر كارى از شما ساخته است». [٢]

مسلّماً اين مسأله كه بت‌ها از آنها حمايت و يارى مى‌كنند پندار و خيالى بيش نبود كه ريشه‌هاى آن از انحطاط فكرى و عقب‌ماندگى فرهنگى سيراب مى‌شد و

[١]. بلوغ الأرَب، جلد ٢، صفحه ١٩٧.

[٢]. سوره انبياء، آيه ٦٨.