پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩ - شرح مفردات

و جالب اين‌كه استدلال‌هاى ديگر اثبات وجود خدا، نيز سرانجام به برهان علّت و معلول منتهى مى‌شود، و بدون استفاده از آن، ناقص و ناتمام است.

با توجّه به اين اشاره به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْ‌ءٍ أَمْ هُمْ الْخَالِقُونَ». [١]

٢. «أَمْ خَلَقُوا السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ بَل لَايُوقِنُونَ». [٢]

٣. «أَمْ لَهُمْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ». [٣]

ترجمه‌

١. «آيا آنها بدون خالق آفريده شده اند، يا اينكه خود خالق خويشند؟!»

٢. «آيا آنها آسمانها و زمين را آفريده اند؟! چنين نيست، آنها جوياى يقين نيستند»

٣. «يا معبودى غير خداوند دارند (كه قول يارى به آنها داده)؟! منزّه است خدا از آنچه همتاى او قرار مى دهند!».

شرح مفردات:

خلقوا از مادّه خلق در اصل به معناى اندازه‌گيرى كردن مستقيم است و از آنجا ايجاد چيزى بدون سابقه و بدون اصل و مادّه، نوعى اندازه‌گيرى در تمام جهات، همراه دارد، اين واژه به مسأله آفرينش و ابداع، اطلاق شده است.

اين واژه همچنين در مورد ايجاد چيزى از چيز ديگر نيز به كار مى‌رود، مانند:

[١]. سوره طور، آيه ٣٥.

[٢]. سوره طور، آيه ٣٦.

[٣]. سوره طور، آيه ٤٣.