پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٨ - ٣ توحيد شركآلود وهابيان

و گاه فرموده‌اند چون اين سجده به امر خدا بوده سجود براى خدا محسوب مى‌شده است. [١]

و نتيجه همه اين روايات تقريباً يكى است و آن نفى سجود براى غير خدا.

مرحوم علّامه مجلسى در بحارالانوار نيز روايات متعدّدى در اين زمينه نقل كرده است. [٢]

در داستان معروف هجرت مسلمانان به حبشه آمده است كه وقتى وارد بر نجاشى شدند رهبان‌هاى مسيحى به آنها دستور دادند كه براى پادشاه سجده كنيد، جعفربن ابى طالب به آنها گفت «لا نسجد الاللَّه»: «ما جز براى خدا سجده نمى‌كنيم». [٣]

همه اين روايات تاكيدى است بر عدم جواز سجود براى غير خدا و تفسيرى است بر حقيقت عبادت.

٣. توحيد شرك‌آلود وهابيان‌

وهابيان گروهى كه هم اكنون بر حجاز حكومت مى‌كنند، پيروان محمدبن عبدالوهاب هستند كه افكار خود را از ابن تيميه، احمد بن عبدالحميد دمشقى، متوفّاى ٧٢٨ گرفته است.

محمدبن عبدالوهاب در خلال سال‌هاى ١١٦٠ تا ١٢٠٦ هجرى قمرى كه‌

[١]. وسائل الشيه جلد ٤، صفحه ٩٨٥، حديث ٤.

[٢]. بحارالانوار، جلد ١١، صفحه ١٣٨ و ١٣٩ احاديث ٢ و ٣ و ٤ و ٦.

[٣]. بحارالانوار، جلد ١٨، صفحه ٤٢٠، حديث ٨، (نقل از خرائج راوندى).