پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٩ - خداوندا! مالك الملك تويى!

السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ».

با اين حال، آيا تعجّب دارد كه چنين حاكم بزرگى حكمى را نسخ كند؟ او نه فقط از تمام مصالح بندگان خود آگاه است، بلكه حاكميّت نيز از آن او است، و او مالك تدبير تدبير و تصرّف مطلق در جهان و در بندگان خويش است.

و لذا در پايان آيه مى‌افزايد: «و جز خدا، سرپرست و ياورى براى شما نيست.

(و اوست كه مصلحت شما را مى داند)»: «وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ».

او از طريق آگاهى به مصالح و مفاسد، شما را يارى مى‌كند، و از طريق حاكميتش قانون‌گذارى مى‌نمايد.

بعلاوه خداوند جا و مكانى ندارد، كه به هنگام نماز رو به سوى آن كنند، بنابراين ارزش يك محل به عنوان قبله- با اين‌كه همه عالم، مُلك او است- از اينجا ناشى مى‌شود كه او دستور و فرمان داده است.

توصيف خداوند به ولىّ و نصير، در آيات زيادى از قرآن مجيد آمده است، و تفاوت ميان اين دو ممكن است از دو جهت باشد، نخست اين‌كه ولىّ به معناى حافظ منافع، و نصير كسى است كه در برابر دشمن به انسان كمك مى‌كند.

ديگر اين‌كه ولّى كسى است كه شخصاً كارى را براى كسى كه تحت ولايت او است انجام مى‌دهد، ولى نصير كسى است كه انسان را يارى دهد تا با كمك او بتواند بر مشكل خود پيروز گردد.

در سومين آيه ضمن اشاره به آفرينش انسان و چهار پايان و تطوّرات عجيب‌