پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٠ - خداوندا! مالك الملك تويى!

و شگفت‌انگيز چنين، مى‌فرمايد: «اين است خداوند، پروردگار شما كه حكومت (عالم هستى) از آن اوست؛»: «ذَلِكُمْ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ».

او هم خالق است و هم مربّى، و به همين دليل مالك و حاكم، سپس همين مطلب را مقدّمه‌اى براى اثبات توحيد عبادت قرار داده مى‌افزايد: «هيچ معبودى جز او نيست؛ پس چگونه (از راه حق) منحرف مى شويد؟!»: «لَاإِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ».

اى غافلان بى‌خبر و اى گم گشتگان وادى ضلالت!، با اين همه نشانه‌هاى روشن از خالقيّت و ربوبيّت و مالكيّت او چگونه بيراهه مى‌رويد؟!

در واقع، اين بخش از آيه، مسأله توحيد در عبادت را به اتّكاى توحيد حاكميّت خداوند اثبات مى‌كند، و حاكميّت او را به اتّكاى مسأله خلقت و آفرينش كه حتى مشركان اذعان داشتند مخصوص خدا است.

چهارمين آيه، ناظر به داستان طالوت و جالوت است، جالوت مرد جبّار و جنايتكارى بود كه بر بنى‌اسرائيل حكومت مى‌كرد، و سخت آنها را در فشار مى‌گذاشت، پيامبر آن زمان، اشموئيل عليه السلام‌ [١] بنابه درخواست بنى‌اسرائيل طالوت را كه يك روستايى زاده فقير بود، به عنوان فرمانده لشكر و حاكم بر بنى‌اسرائيل، انتخاب كرد!

بزرگان بنى‌اسرائيل، بر اين انتخاب خرده گرفتند، و خود را به خاطر ثروت و

[١]. بعضى از مفسّران احتمال داده‌اند كه اين پيامبر شمعون عليه السلام يا يوشع عليه السلام بوده است ولى هر دو بعيد به‌نظر مى‌رسد، بلكه در مورد يوشع كه وصى موسى عليه السلام بود تقريباً غير ممكن به نظر مى‌رسد.