پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٧ - سقوط وحشتناك

در حقيقت ايمان را تشبيه به آسمان بلند و شرك را به سقوط از اين آسمان تشبيه كرده است (توجّه داشته باشيد كه «خَرَّ» به گفته ارباب لغت به معناى سقوطى است كه توأم با صدا باشد نه بى‌سرو صدا و آرام!).

و تازه اين سقوط يك سقوط ساده نيست، بلكه با يكى از دو خطر بزرگ همراه است: يا طعمه پرندگان شكارى مى‌شود، و يا به وسيله تندباد به نقطه دور دستى كه از آب و آبادى دور است پرتاب مى‌گردد و متلاشى مى‌شود.

اين تعبيرات تكان‌دهنده به خوبى بيانگر ابعاد وسيع خطرات شرك است.

اين پرندگان در حقيقت همان صفات زشت درونى يا گروههاى منحرف برونى هستند كه در كمين منحرفان از جاده توحيداند و تندباد، همان شياطين گمراه كننده‌اى هستند كه طبق آيه ٨٣ سوره مريم « «أَلَمْ تَرَى أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّيَاطِينَ عَلَى الْكَافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزّاً»: «آيا نديدى كه ما شياطين را به سوى كافران فرستاديم تا آنان را شديداً تحريك كنند؟!» به سراغ مشركان مى‌روند و رشته‌اى به گردنشان مى‌افكنند آنها را به هر سو كه مى‌خواهند مى‌برند، و يا طوفان‌هاى سخت اجتماعى و فتنه‌هاى سياسى و فكرى و اخلاقى است كه جز ثابت قدمان در مسير توحيد در آن ثابت نمى‌مانند.

در ششمين آيه، پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور مى‌شود كه محرمات الهى را براى مردم بيان كند كه اوّل آنها شرك است، مى‌فرمايد: «بگو: بياييد آنچه را پروردگارتان بر شما حرام كرده است برايتان بخوانم»: «قُلْ تَعَالَوْا أَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ». [١]

[١]. «تعالوا» از مادّه «علوّ» در اصل به اين معنا است كه شخصى در مكان بلندى ايستاده باشد و ديگرى را دعوت كند نزد او برود (بنابراين مفهوم آن بالا بيائيد، مى‌باشد) سپس توسعه يافته و در تمام مواردى كه دعوت به آمدن است به كار مى‌رود (المنار، جلد ٨، صفحه ١٨٣) ولى ممكن است ريشه اصلى در اين دعوت‌هاى الهى منظور باشد زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواهد آنها را به مقام و سطحى برتر دعوت كند.