پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٩ - در تمام شدائد به او پناه مىبريد

مى‌فرمايد: «آنچه از نعمتها داريد، همه از سوى خدا است»: «وَمَا بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْ اللَّهِ».

بت‌ها و معبودهاى ساختگى چه كارى براى شما انجام داده‌اند؟ و چه نعمتى ارزانى داشته، و چه گلى بر سر شما زده‌اند؟ اصولًا آنها كه در خلقتشان و بقائشان نيازمند به شما هستند (و شما بايد آنها را بتراشيد و نگهدارى كنيد) چه بركت و موهبتى مى‌توانند به شما ببخشند؟!

سپس مى‌افزايد: «و هنگامى كه ناراحتى به شما رسد، فقط او را مى خوانيد»:

«ثُمَّ إِذَا مَسَّكُمْ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْأَرُونَ».

«تجئرون» از مادّه جُئار (بر وزن غبار) در اصل به معناى صداى وحوش بيابان و چهار پايان است كه بى اختيار هنگام درد و رنج سر مى‌دهند، سپس به طور كنايه به ناله و فرياد و استغاثه‌هايى كه انسان در مشكلات سر مى‌دهد به كار رفته است.

راغب در مفردات مى‌گويد: اين واژه هنگامى گفته مى‌شود كه انسان صداى خود را به دعا و تضرّع بلند كند، مانند صداى ناله آهوان وحشى و امثال آن.

روشن است در چنين حالتى انسان به فطرت خود باز مى‌گردد، قيد و زنجيرهاى ساختگى گسسته مى‌شود، بناهاى خيالى فرو مى‌ريزد، و انسان مى‌ماند و فطرتش، انسان مى‌ماند و صريح و جدانش، و تنها به يك نقطه متوجّه مى‌شود، آرى فقط يك نقطه كه نام او را اللَّه مى‌گذاريم (توجّه داشته باشيد جمله «اليه تجئرون» معناى حصر و دلالت بر يگانگى دارد، يعنى فقط به سوى او مى‌رويد و از او حل مشكل مى‌خواهيد).