پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧ - او روشنى بخش جهان است

حقيقت هستى بينديشيم و آن را از آلودگى به عدم پاك سازيم به ذات پاك او مى‌رسيم و اين همان جان و عصاره برهان صدّيقين است.

بديهى است اگر موجودى محدود باشد يا بايد در آغاز قرار گيرد يا در پايان، يا در ظاهر اشيا باشد يا در باطن، و اين‌كه خداوند هم آغاز است و هم انجام، و هم ظاهر است و هم باطن، به خاطر اين است كه وجودش بى‌نهايت و هستيش نامتناهى است.

او روشنى بخش جهان است‌

در پنجمين و آخرين آيه مورد بحث در يك جمله كوتاه و بسيار پرمعناى مى‌خوانيم «خداوند نور آسمان‌ها و زمين است»: «اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ».

البتّه به دنبال اين جمله تشبيه جالب و جاذبى درباره اين نور الهى مطرح شده كه ميدان گسترده‌اى براى بحث مفسّران بزرگ قرآن است،، ولى از آنجا كه در اين بحث همان جمله اوّل شاهد ما است، تنها به شرح و بيان آن مى‌پردازيم:

مى‌دانيم يكى از مهمترين طرق تفهيم حقايق پيچيده و بلند استفاده از تشبيهات رسا است، تا حقايق عقلى را از طريق مثال‌هاى حسّى به ذهن نزديك كند، و در اينجا از همين روش استفاده شده است (هرچند هميشه مثال‌هايى كه براى خدا ذكر مى‌شود كمبود و نقصانى دارد، چرا كه ذات او بى‌مثال است).

براى فهم حقيقت اين مثال بايد كمى به معناى نور و صفات و ويژگى‌ها و بركات آن بينديشيم.

بدون شك نور لطيف‌ترين و زيباترين و پربركت‌ترين موجودات جهان مادّه‌