پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٣ - ٢ تاريخ اديان و خرافه واسطهها

ولى نمى‌توان انكار كرد كه گروهى از عرب تمايل به ستاره‌پرستى داشتند، و معتقد بودند كه به هنگام غروب و طلوع ستارگان مخصوصى باران مى‌بارد، و از آنها تعبير به انواء مى‌كردند (انواء جمع «نوء» به معناى ستاره‌اى است كه رو به غروب مى‌رود) و حركت و سكون و مسافرت و اقامت خود را با اين ستارگان مرتبط مى‌ساختند (و آنها را در سرنوشت خود مؤثّر مى‌شمردند) آنها معبدهاى بزرگى براى خورشيد و ماه و زهره و ساير ستارگان بنا كرده بودند. [١]

در جنوب جزيره، در سرزمين يمن، نيز پرستش كنندگان ستارگان آسمان در ميان قبايل عرب وجود داشتند، گروهى آفتاب پرست بودند كه قرآن در داستان ملكه سبأ به آنها اشاره كرده است، و بعضى از قبائل يمنى ماه را پرستش مى‌كردند، و بعضى ستاره شِعْرا را و همچنين اقوام ديگر ستارگان ديگرى را مى‌پرستيدند. [٢]

٧. در مناطق ديگر جهان مانند هند و ژاپن و كشورهاى ديگر نيز اعتقاد به ارباب انواع و خدايان متعدّد وجود داشته است، صابئين يا ستاره‌پرستان، سيّارات هفت‌گانه را پاسبان‌ها و نگهبان‌هاى هفت اقليم مى‌دانستند. (در زمان قديم كره زمين را به هفت بخش تقسيم مى‌كردند و هر بخش را اقليم مى‌ناميدند) [٣] و آنها را مبدأ خيرات و دور سازنده مضرّات براى ساكنان زمين مى‌پنداشتند.

[١]. همان مدرك، صفحه ٢٢٣.

[٢]. «اسلام و جاهليت»، صفحه ٢٩٥.

[٣]. براى توضيح درباره اقليم‌هاى هفتگانه و حد و مرز هر كدام مى‌توانيد به كتاب معجم البلدان جلد ١، صفحه ٢٧، مراجعه فرماييد.