پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٤ - اشاره

اشاره‌

خداوند وجودى است از هر نظر بى‌نهايت- چنانچه بعداً بيان خواهد شد- و مسلّماً چنين وجودى دوگانگى در آن راه ندارد، زيرا دو موجود بى‌نهايت غير ممكن است، چون وقتى سخن از دوگانگى پيش مى‌آيد، هريك فاقد هستى ديگرى است، يا به تعبير ديگر به جايى مى‌رسيم كه وجود اوّل پايان مى‌گيرد، و وجود دوم شروع مى‌شود، بنابراين، هم وجود اوّل محدود است و هم وجود دوم، چون هر كدام پايان و آغاز دارد.

بگذاريد اين مطلب را با مثالى روشن كنيم: اگر دو نفر هر كدام داراى باغى باشند يقيناً هريك از اين دو باغ محدود است، حال اگر فرض كنيم باغ نفر اوّل آنقدر گسترش پيدا كند كه تمامى روى زمين را بگيرد مسلّماً جايى براى باغ دوم باقى نمى‌ماند و تنها يك باغ در كره زمين خواهيم داشت، پس هرجا سخن از نامحدود است سخن از وحدت خواهد بود.

منظور از برهان صرف الوجود همين است كه خداوند هستى مطلق است، و از هر نظر بى‌قيد و بى‌شرط و نامحدود، و مسلّماً دومى براى او فرض نمى‌شود.

با اين اشاره به سراغ قرآن مجيد مى‌رويم و به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَاإِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُوْلُوا الْعِلْمِ قَائِماً بِالْقِسْطِ لَا