پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٥ - مبارزه با شرك را از ابراهيم عليه السلام بياموزيد

عداوت ابدى) گواه روشنى بر سازش ناپذيرى پيروان مكتب توحيد با آلودگان به شرك و بت‌پرستى است، و هنگامى كه مى‌بينيم قرآن سخنان ابراهيم عليه السلام و يارانش را به عنوان سرمشقى براى مسلمانان ذكر مى‌كند، مفهومش اين است كه در اسلام نيز هيچ‌گونه سازشى ميان توحيد و شرك در هيچ مرحله نمى‌تواند باشد.

دقّت در تعبيرات آيه، اهميت فوق‌العاده اين مطلب را روشن‌تر مى‌سازد، زيرا تعبير به «قومهم» نشان مى‌دهد كه اكثريت قريب به اتّفاق آن قوم بت‌پرست، و موحّدان در اقليّت بودند، و به نظر مى‌رسد كه اين گفتگو در سرزمين «بابل» مركز بت‌پرستان واقع شده كه در زير سيطره جبارى همچون «نمرود» قرار داشت، به اين ترتيب اين جمع قليل مؤمن به خود اجازه ندادند كه كمترين مماشات يا تقيه‌اى در برابر مشركان در اصل توحيد داشته باشند.

از يك‌سو مى‌گويند ما از شما بيزاريم‌

و از سوى ديگر نسبت به شما كافريم‌

و از سوى سوم از معبودهاى شما نيز برائت مى‌جوييم‌

از سوى چهارم ما شما را دشمن خود مى‌دانيم‌

و از سوى پنجم نسبت به شما كينه مى‌ورزيم‌

و هر كدام تعبير تازه‌اى است از اين سازش ناپذيرى‌

فرق ميان «عداوت» و «بغضا» چنانكه از خلال كلمات ارباب لغت استفاده مى‌شود اين است كه عداوت بيشتر جنبه عملى دارد، و بغضا جنبه قلبى هرچند احياناً هركدام از اين دو در معناى ديگرى نيز به كار مى‌رود.