پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - اشاره

اشاره‌

مى‌دانيم ادراكات عقلى فقط بخشى از محتواى روح انسان است، يعنى انسان همه چيز را با دليل عقل نمى‌يابد، بلكه خواسته‌ها و يافته‌هاى فطرى و غريزى، قسمت مهمّى از محتواى روح او را تشكيل مى‌دهد و حتى پايه بسيارى از دلايل عقلى بر همين يافته‌هاى فطرى قرار دارد، در حالى كه در حيوانات همه خواسته‌ها و يافته‌ها تنها از طريق غريزه صورت مى‌گيرد.

بنابراين كسانى كه انسان را در بعد عقلى محدود كرده‌اند، در حقيقت تمام ابعاد وجود انسان را نشناخته‌اند.

و اتّفاقاً در مسأله خداشناسى كه راه‌هاى بيشمارى وجود دارد يك راه مهم همان راه درون است، در اينجا انسان به اصطلاح ميان‌بر مى‌زند، و به جاى دانستن، مى‌يابد و به جاى فكر كردن، مى‌بيند و به جاى پرداختن به مقدّمات به ذى‌المقدّمه مى‌رسد.

راهى است بسيار پرشكوه، نشاطانگيز، و آرامبخش.

در آيات بسيارى از قرآن مجيد، روى اين معنا تكيه شده، و بيانات جالبى آمده است.

با اين اشاره به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا