پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٥

٢. توحيد اطاعت در روايات اسلامى‌

در احاديث مختلفى كه در منابع اسلامى وارد شده نيز روى اين مسأله تأكيد شده است كه شعبه‌اى از شرك، شرك در اطاعت است، از جمله روايات زير مى‌باشد:

الف) در حديثى از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله آمده است: «لا طاعَةَ فى مَعْصيةِ اللَّهِ، انَّما الطاعَةُ فى المعروفِ‌»: «اطاعت از ديگرى در معصيت خدا جائز نيست، اطاعت تنها در معروف جائز است». [١]

ب) در نهج‌البلاغه از اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: «لا طاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فى مَعْصيَةِ الخالِق‌»: «هرگز اطاعت از مخلوق در معصيت خالق جائز نيست». [٢]

ج) در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام آمده است: «مَن اطاعَ رَجُلًا فى مَعْصيَةٍ فَقَدْ عَبَدَهُ‌»: «كسى كه از انسانى در معصيت پروردگار اطاعت كند او را پرستش كرده است». [٣]

د) در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام و همچنين از امام جواد عليه السلام (امام محمد تقى) نقل شده است: «مَنْ اصْغى‌ الى‌ ناطِقٍ فَقَدْ عَبَدَهُ، فَانْ كانَ الناطِقُ يُؤَدٍّى عَنْ اللَّهِ فَقَدْ عَبَدَ اللَّهَ، وَ انْ كانَ الناطِقُ يُؤَدِّى عَنْ الْشيَّطانِ فَقَدْ عَبَدَ الشيَّطانَ‌»: «كسى كه به گفتار گوينده‌اى گوش فرا دهد (و از سخنش اطاعت كند) او را پرستش كرده، اگر ناطق حكم خدا را مى‌گويد پرستش خدا نموده، و اگر از سوى شيطان سخن‌

[١]. صحيح مسلم، جلد ٣، صفحه ١٤٦٩.

[٢]. نهج‌البلاغه، كلمات قصار كلمه ١٦٥.

[٣]. وسائل الشيعه، جلد ١٨، صفحه ٩١، حديث ٨.