پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٢ - پرستش رهبران و علماء

دانشمندان و راهبان را پرستش نمى‌كنند، فرمود: «آيا چنين نيست كه آنها حلالى را حرام و حرامى را حلال مى‌كنند و آنها پيروى مى‌نمايند؟» عرض كردم: آرى، فرمود: «همين عبادت آنها است!». [١]

به اين ترتيب روشن مى‌شود كه پيروى و اطاعت از كسانى كه بر خلاف حكم الهى فرمان مى‌دهند نوعى شرك است.

در دهمين و آخرين آيه همه افراد انسان (بنى‌آدم) را مخاطب ساخته، مى‌فرمايد:

«اى فرزندان آدم! آيا با شما عهد نكردم كه شيطان را نپرستيد، كه او براى شما دشمن آشكارى است؟!»: «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَنْ لَاتَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ».

«و اين كه مرا بپرستيد كه راه مستقيم اين است؟!»: «وَأَنْ اعْبُدُونِي هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ».

مسلّماً هيچ‌كس شيطان را پرستش- به معناى ركوع و سجود و نماز و روزه- نمى‌كند، اين چه عبادتى است كه از آن نهى شده؟ آيا چيزى جز اطاعت مى‌باشد؟

آرى آنها كه تسليم خواسته‌هاى شيطان مى‌شوند، و فرمان او را بر فرمان خدا مقدّم مى‌شمرند، مشرك و شيطان پرستند، شرك به معناى اطاعت امر، نه ركوع و

[١]. تفسير روح‌المعانى، جلد ١٠، صفحه ٧٥؛ همين معنا در تفاسير متعدّد ديگر از جلمه تفسير درّالمنثور با مختصر تفاوتى آمده است.