پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٩ - خداوندا! فقط مطيع فرمان توايم

اين آيه و مانند آن به خوبى گواهى مى‌دهد كه احكام و آراى انسان‌ها هر چه باشد قابل پيروى نيست (چرا كه پر از خطا و اشتباه است به علاوه دليلى بر لازم الاطاعه بودن ديگران نداريم).

در هفتمين آيه بعد از آن‌كه تصريح مى‌كند كه هيچ مرد و زن با ايمانى نمى‌تواند در برابر امر خدا و پيامبرش از خود اختيارى داشته باشد مى‌فرمايد:

«هر كس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند، به گمراهى آشكارى گرفتار شده است!»: «وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِيناً».

آغاز و پايان آيه بيانگر توحيد اطاعت است، و آن را نشانه ايمان مى‌شمرد و مخالفت با آن را «ضلال مبين» چه ضلالتى از اين آشكارتر كه انسان فرمان خداوند عالم حكيم و رحمان و رحيم را بگذارد و به سراغ اطاعت ديگران برود؟!

هشتمين آيه خطاب به مؤمنان است و شأن نزول‌هاى مختلفى براى آن ذكر شده كه همه گواهى مى‌دهد بعضى از افراد گاه بر خدا و پيامبر پيشى مى‌گرفتند، و مى‌گفتند: اگر چنين و چنان دستورى داده شده بود بهتر بود، آيه نازل شد و به آنها هشدار داد كه «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! چيزى را بر خدا وپيامبرش مقدّم نداريد (و از آنها پيشى مگيريد)، و تقواى الهى پيشه كنيد كه خداوند شنوا و داناست»: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ».