پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٨ - خداوندا! فقط مطيع فرمان توايم

به تقوا مى‌دهد، و بعد اطاعت از پيامبران، مى‌فرمايد: «تقواى الهى پيشه كنيد و مرا اطاعت نماييد»: «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِى».

اين جمله عيناً از زبان نوح و هود و صالح و لوط و شعيب و حضرت مسيح عليهم السلام در قرآن مجيد نقل شده است (يك بار از زبان نوح عليه السلام (شعراء، آيه ١٠٨) دو بار از زبان هود عليه السلام (شعراء، آيه ١٢٦ و ١٣١) و دوبار از زبان صالح عليه السلام (شعراء، آيه ١٤٤ و ١٥٠) و يكبار از زبان لوط عليه السلام (شعراء، آيه ١٦٣) و شعيب عليه السلام (شعراء، آيه ١٧٩) و دوبار از زبان مسيح عليه السلام (آل‌عمران، آيه ٥٠ و زخرف، آيه ٦٣).

مسلّماً اين اطاعت در درجه اوّل مربوط به اصل توحيد و ترك بت‌پرستى است و سپس ساير دستورات دينى، و چنين اطاعتى، اطاعت فرمان خدا است، چرا كه آنها جز از سوى او سخن نمى‌گفتند.

در ششمين آيه سخن از متابعت از احكام الهى است كه تعبيرى ديگر از اطاعت است، با اين اضافه كه در اين آيه تصريح مى‌كند كه از غير او پيروى نكنيد، و اين نفى و اثبات بيانگر توحيد در اطاعت است، مى‌فرمايد: «از چيزى كه از جانب پروردگارتان بر شما نازل شده، پيروى كنيد. و از اوليا و معبودهاى ديگر جز او، پيروى نكنيد»: «اتَّبِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ».

اين آيه قلم بطلان بر اطاعت از ديگران مى‌كشد، هركس كه باشد، و در هرچه باشد، مگر آن‌كه اطاعت آنها به اطاعت فرمان خدا باز گردد.