سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٠٢ - تدبيرهاي پي درپي خداوند براي جذب انسان هاي غافل

مهر مي‌نهد تا راه هدايت را نجويند و کماکان در مسير ضلالت و گمراهي و سقوط در منجلاب عصيان و کفر غوطه‌ور گردند، تا بدين‌سان عقوبت آنان در دنيا رقم خورد؛ در آخرت نيز عذاب و قهر الاهي گريبان آنها را مي‌گيرد. خداوند درباره اين کفرپيشگان برتافته از حق مي‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ کفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ * خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَه وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِيمٌ؛[١] «کساني که کافر شدند برايشان يکسان است که آنان را بيم دهي و يا بيم ندهي، آنان ايمان نمي‌آورند. خداوند بر دل‌هاشان و گوش‌هاشان مُهر نهاده و بر ديدگانشان پرده‌اي است و آنان را عذابي است بزرگ».

آري، خداوند بندگان غافل خود را به حال خود رها نمي‌کند و عنايت و رحمت بي‌کران خود را از آنان دريغ نمي‌دارد. آنان که فريفته زيبايي‌ها و جلوه‌هاي دنيا شده‌اند و فريب وسوسه‌هاي شيطاني را خورده‌اند، بر اين باورند که پست و مقام و محبوب گشتن نزد مردمْ مهم و ارزشمند است و ازاين‌روي مي‌کوشند که نزد مردم موقعيتي به ‌هم ‌زنند؛ غافل از آنکه انسان بايد نزد کسي محبوب و عزيز گردد که مالک و همه‌کاره هستي است نه نزد کساني که مانند خود او فقير و تهيدست‌اند. وقتي که ارائه آثار لطف و رحمت الاهي و مظاهر جلال و جمال الاهي آنان را جذب رحمت بي‌کران الاهي نکرد و آنان کماکان در توجه به مظاهر دنيا و کام‌جويي از لذت‌هاي دنيا غوطه‌ور ماندند، به امر و اراده خدا آنان در همان راه انحرافي و غلطي که در پيش گرفته‌اند باقي مي‌مانند، تا در نهايت به بن‌بست برسند و سرشان به سنگ بخورد؛ و چون نهايت دنياپرستي و انحراف از مسير حق بن‌بست است و هيچ راهي