سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦١ - درخواست هاي ره يافته به بارگاه ربوبي

اضافه «وجه» به خداوند در تعبيرات قرآني و فرهنگ اسلامي رايج است و وقتي کسي کاري را خالص براي خداوند انجام‌ دهد و چشمداشتي به پاداش نداشته باشد، گفته مي‌شود «يريد وجه الله». حضرت نيز با جمله «مريداً وجهک» اعلام مي‌دارند که خدايا، همه کارها و عبادات من براي توست و خواسته اصلي من نيل و وصل به ذات بي‌همتاي توست. آن‌گاه حضرت، متناسب با ادب عبوديت به وضعيت خود توجهي دوباره‌ مي‌افکنند و در کنار آن آرزوهاي بلند و درخواست‌هاي متعالي، مي‌فرمايند: خدايا من گداي درگاه تو هستم و هرگز ذلت و حقارت خويش و عظمت ذات کبريايي تو را فراموش نکرده‌ام و سخت نيازمند عظمت و جلال تو هستم. اين فراز از مناجات حالت کسي را مجسّم مي‌کند که در پرتو عنايات و نوازش خداوند دلش بسط يافته و به چرب‌زماني و شيرين‌زباني با خداوند پرداخته و سخنان خود را به اوج رسانده و عالي‌ترين درخواست‌ها و آرزوهايش را مطرح ساخته است، اما ناگاه به خود مي‌نگرد که از خود هيچ ندارد و هرچه دارد از آنِ مالک هستي است و مي‌گويد خدايا، من در پيشگاه تو ذليل و خوارم و لايق عقوبت، توبيخ و سرزنش‌ام، و تو شايسته مغفرت،‌ رحمت و مهرباني هستي. خدايا،‌ با من‌ با رحمت و بخشايشي که خود شايسته آن هستي رفتار کن نه با عذاب و کيفري که من شايسته آن مي‌باشم.