سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٨٨ - الف) برخورداري از آبشخور کمال و تعالي

لطف و عنايت تو به مقام درک لذت مناجاتت رسيدند و به کرم تو به منتهاي مقصود خود دست يافتند».

الف) برخورداري از آبشخور کمال و تعالي

انسان به‌طور طبيعي اشتياق دستيابي به نيازهاي خود را دارد. وقتي گرسنه مي‌شود، مي‌کوشد که هرچه زودتر اين نيازش برآورده شود و اين به جهت ميلي است که به برآورده شدن و ارضاي آن نياز دارد. اما در بين اين نيازهاي جسمي، شايد هيچ نيازي ضروري‌تر و مهم‌تر از نياز به سيراب‌گشتن نباشد و ازاين‌روي رنج تشنگي شديد‌تر از رنج گرسنگي است و انسان راحت‌تر مي‌تواند گرسنگي را تحمل کند تا تشنگي را، و از اين جهت آب را مايه حيات ناميده‌اند. با توجه به اهميت نعمت آب و اهميت نياز انسان بدان، در امور معنوي نيز تعابيري چون عطش، مشرب آبشخور به استخدام در آمده‌اند و از جمله، حضرت سجاد(عليه السلام) در مناجات خود از آبشخورهاي مصفا و زلال کمال و تعالي که خداوند در اختيار پيش‌گام طريق قرب الاهي نهاده است خبر مي‌دهند. وقتي انسان در مسيري حرکت مي‌کند، در ميانه راه تشنه مي‌شود و در جست‌وجوي آب برمي‌آيد. او با مشاهده نهر آب که به گل آلوده است، حرکتش را به سمت سرچشمه و آبشخور آب ادامه مي‌دهد تا آبي زلال و عاري از آلودگي به دست آورد و از مشاهده آن آب زلال لذت مي‌برد و کامش را سيراب مي‌سازد. پيش‌گامان طريق قرب الاهي نيز که در جست‌وجوي آب زلال معرفت الاهي برآمده‌اند، با هدايت الاهي به سرچشمه معارف ناب توحيدي واصل مي‌کردند و عطش جانشان را با آن سيراب مي‌سازند و از خنکاي آن معارف ناب به کام روحشان مي‌نشانند.

از جمله الذين صفيت لهم المشارب استفاده مي‌شود کساني بايد راهبر، الگو و پيش‌گام انسان در مسير تعالي و کمال باشند که از آبشخورهاي صاف و زلال معارف الاهي