سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٦ - ٢ دوري از خدا

عزت و سربلندي، عزت در پيشگاه الاهي است که نصيب بندگان مخلص و فرمان‌بردار خداوند مي‌گردد، کساني که همه هستي خود را در طبق اخلاص و بندگي براي خداوند نهاده‌اند. از برجسته‌ترين عزت‌پيشگان در درگاه خداوند، شهيدان هستند که حتي جانشان را در راه خدا و پايداري ارزش‌هاي جاودانه الاهي فدا کردند. آنان گرچه به ظاهر مرده‌اند و بدنشان در زير خاک مدفون و متلاشي گشته است، اما از لحظه شهادت در محضر خدا و در کنار انبيا و اولياي خدا، بر سر سفره نعمت‌هاي جاودانه الاهي نشسته‌اند و پيوسته جان خود را از مشاهده انوار الاهي سيراب مي‌سازند: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ؛[١] «هرگز کساني را که در راه خدا کشته شده‌اند، مرده مپنداريد، بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزي داده مي‌شوند».

در اين دنيا گنهکاران به جهت آثار بدفرجام گناهان، از توجهات و عنايات الاهي محروم مانده‌اند و حال دعا و عبادت از آنان گرفته شده و در تحير، سرگرداني، وانهادگي و بي‌پناهي به ‌سر مي‌برند. پس از مرگ نيز، وقتي با چهره‌هاي نوراني ره‌يافتگان به رضوان حق مواجه مي‌شوند که غرق توجه به خداوند و برخوردار از انس با حضرت حق و رفتار کريمانه محبوب و معبود خويش هستند و آن‌گاه خود را مي‌نگرند که ننگ و نکبت گناهان سرتاپاي وجودشان را گرفته و وجودشان را متعفن ساخته است، با نهايت خجلت و شرم آرزو مي‌کنند که اي کاش از مادر زاده نمي‌شدند تا اين مجازات و کيفر بزرگ را تحمل نمي‌کردند.

٢. دوري از خدا

گناهان به‌تدريج فاصله انسان از خداوند را افزايش مي‌دهند و با هر گناهي انسان يک‌قدم از خدا فاصله مي‌گيرد و با انجام گناهان بيشتر و غرق گشتن در منجلاب