سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٩ - دادرسي و بخشش سنت بنده نوازي خداوند

توبه قرار دادم، يا فرمود: توبه را برايشان گستردم، تا آنکه نفس به اينجا [يعني گلوگاه] رسد. عرض کرد: پروردگارا، مرا بس است.[١]

در آخر مناجات حضرت با ذکر صفاتي که مناسب مقام رحمت و مغفرت الاهي است و با اصرار و التماس به درگاه خداوند مي‌گويند: يا مُجيبَ‏ الْمُضْطَرِّ، يا کاشِفَ الضُّرِّ، يا عَظيمَ الْبِرِّ، يا عَليماً بِما فِى السِّرِّ، يا جَميلَ السِّتْرِ، اِسْتَشْفَعْتُ بِجُودِک وَکرَمِک اِلَيْک، وَتَوَسَّلْتُ بِجَنابِک‏ [جَنانِک‏] وَتَرَحُّمِک‏ لَدَيْک، فَاسْتَجِبْ دُعآئى‏، وَلا تُخَيِّبْ فيک رَجآئى‏،وَتَقَبَّلْ تَوْبَتى‏، وَکفِّرْ خَطيئَتى‏ بِمَنِّک وَرَحْمَتِک يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ؛ «اي دادرس پريشان دل درمانده، اي برطرف کننده رنج و زيان، اي بزرگ احسان‌گر و اي داناي راز نهان و کسي که نيکوي پرده‌پوش بر گناهاني، جود و کرمت را به پيشگاهت به شفاعت طلبيده‌ام و به مهرباني و رحمتي که نزد توست توسل مي‌جويم، پس دعايم را اجابت کن و از آستان لطف و مهرت نااميدم مساز و توبه‌ام را بپذير و به کرم و رحمتت خطايم را جبران فرماي، اي مهربان‌ترين مهربانان».

حضرت در اين فراز قبل از بيان درخواست‌هاي خود پنج صفت از صفات نيکوي خداوند را برمي‌شمارد:

١. اجابت کننده درماندگان: مضطر و درمانده کسي است که پناهي نمي‌يابد و تمام درها را به‌سوي خود بسته مي‌يابد و چون کسي است که در درون آتش قرار گرفته و راهي براي خاموش کردن آن نمي‌يابد، يا در دريا غرق گشته و امواج او را دربرگرفته و تواني براي رهايي از دام امواج ندارد. اما در هنگامه‌اي که همه درها به روي انسان بسته است و اسباب از فراچنگ انسان خارج گشته‌اند و انسان از هر نظر مضطر و درمانده است، تنها کسي که قفل‌هاي ناگشوده مشکلات و سختي‌ها را مي‌گشايد و درهاي رهايي و رحمتش را به روي انسان درمانده مي‌گشايد، خداوند است. خداوند دراين‌باره