سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤١٩ - ضرورت توجه ويژه به نعمت هاي معنوي و شکرگزاري آنها

فرمودند و آن مرد سوگند خورد که نه. حضرت فرمودند: آيا کسي که متاعي دارد که با اين همه پول نمي‌فروشد فقير است؟»

به‌هرحال نعمت‌هاي معنوي، چون نعمت اسلام، تشيع، ولايت اهل‌بيت، معرفت خدا، معرفت اهل‌بيت و امام حسين و امام زمان(عجل الله فرجه الشريف) بسيار باارزش‌تر از نعمت‌هاي مادي هستند و با هيچ مقياسي قابل سنجش و ارزش‌گذاري نيستند و درک اين نعمت‌ها از عهده ما خارج است و ما ناچاريم که در پيشگاه خداوند اعتراف کنيم که از شکر اين نعمت‌هاي بزرگ عاجزيم و بر اساس برخي از روايات اعتراف به عجز از شکرگزاري نعمت‌هاي خداوند، خود شکر نعمت محسوب مي‌گردد و از جمله امام صادق(عليه السلام) مي‌فرمايند:

وَتَمَامُ الشُّکرِ اعْتِرَافُ لِسَانِ السِّرِّ خَاضِعاً لِلَّهِ تَعَالَى بِالْعَجْزِ عَنْ بُلُوغِ أَدْنَى شُکرِهِ، لِأَنَّ التَّوْفِيقَ لِلشُّکرِ نِعْمَه حَادِثَه يَجِبُ الشُّکرُ عَلَيْهَا، وَهِيَ أَعْظَمُ قَدْراً وَأَعَزُّ وُجُوداً مِنَ النِّعْمَه الَّتِي مِنْ أَجْلِهَا وُفِّقْتَ لَهُ، فَيَلْزَمُک عَلَى کلِّ شُکرٍ شُکرٌ أَعْظَمُ مِنْهُ إِلَى مَا لَا نِهَايَه لَهُ مُسْتَغْرِقاً فِي نِعْمَتِهِ، قَاصِراً عَاجِزاً عَنْ دَرْک غَايَه شُکرِه؛[١] «و شکر تمام و کامل اين است که زبان دل و با خضوع در پيشگاه خداوند به عجز از انجام کوچک‌ترين شکر اعتراف کند، چه آنکه موفقيت در انجام شکر و سپاس خود نعمت تازه‌اي است که شکر آن لازم است و اين موفقيت باارزش‌تر و پرقيمت‌تر از آن نعمتي است که موفق به شکر آن شده‌اي پس براي هر شکري شکري برتر از آن بايدت تا بي‌نهايت که انسان شکرگزار غرق در نعمت حق است و از رسيدن به غايت و نهايت شکر، قاصر و عاجز است».