سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٢٠ - درک محضر انس با خدا و توجه به افق هاي متعالي کمال

از آتش جهنم نجاتش دهد و به خود جرئت نمي‌دهد که خواسته‌هاي بزرگ‌تر و نيل به مقامات عالي را درخواست کند. امام سجاد(عليه السلام) در اين مناجات به ما تعليم مي‌دهند که همت بلند داشته باشيم و در مقام گفت‌وگوي با خداوند درجات متعالي را درخواست کنيم، حضرت مي‌فرمايند:

اَسْئَلُک بِسُبُحاتِ وَجْهِک، وَبِاَنْوارِ قُدْسِک، وَاَبْتَهِلُ اِلَيْک‏ بِعَواطِفِ رَحْمَتِک، وَلَطآئِفِ بِرِّک، اَنْ تُحَقِّقَ ظَنّى‏ بِما اُؤَمِّلُهُ مِنْ‏ جَزيلِ اِکرامِک، وَجَميلِ اِنْعامِک فِى الْقُرْبى‏ مِنْک، وَالزُّلْفى‏ لَدَيْک، وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ اِلَيْک؛ «از تو درخواست مي‌کنم به تجليات جلال و عظمتت و انوار ذات مقدسات، و التماس و تضرع مي‌کنم نزد تو به پاس عواطف رحماني و لطايف احسانت که اميدم به اکرام بزرگ و شکوهمند و بخشش‌هاي نيکويت را در مقام قرب و جوارت محقق‌سازي و مرا از مشاهده حسن و جمالت بهره‌مند گرداني».

«سبحات» به معناي جلوه‌ها و تجليات است، و واژه «وجه» وقتي به خداوند نسبت داده مي‌شود منظور ذات الهي از جهت تجلّي و ظهور است. بنابراين، ‌«سبحات وجهک» به معناي تجليات خداوند است و اضافه «انوار» به «قدسک» ذهن ما را از انوار جسماني، منصرف به انوار مجرد و قدسي الاهي مي‌کند. در برخي از آيات قرآن نيز «نور» بر خداوند اطلاق شده است، نظير آيه اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ؛[١] «خدا نور آسمان‌ها و زمين است».

در اين آيه عالي‌ترين و روشن‌ترين رابطه خداوند با عالم بيان شده است و آن اينکه خداوند نور هستي است، يعني عالم را از ظلمت عدم خارج مي‌سازد و به نور وجود داخل مي‌گرداند و با انوار و تجليات وجودي خويش به عالمْ وجود و تحقق مي‌بخشد.