سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٤ - گونه هاي تصرفات شيطان در انسان

نمازش را اول وقت بخواند، باعث تزلزل در اين تصميم و صرف‌نظر از آن مي‌گردند. در مقابل، زمينه‌ها و شرايط اتخاذ تصميمات ناروا و ناصحيح و انجام گناه را فراهم مي‌آورند و موانع رواني مسير انحطاط و گمراهي را از فراروي انسان برمي‌دارند. مي‌توان خطورات و وسوسه‌هاي شيطاني را که تفکر و گرايش‌هاي صحيح را در انسان مي‌ميرانند به ميکروب‌هاي بيماري‌زا تشبيه کرد که در جسم‌هاي ناتوان و ضعيف نفوذ مي‌کنند، اما جسم‌هاي قوي و نيرومند اين ميکروب‌ها را از خود دفع مي‌کنند. در نتيجه، تنها راه نجات از آلودگي‌هاي وسو‌سه‌ها و خواطر شيطاني و نفساني، تقويت و استحکام درون با سرمايه تقوا و مراقبت بر رفتار و افکار و توجه به خويشتن و پناه ‌بردن به خداوند و ترس از عذاب و کيفر ناسپاسي و مخالفت با فرامين الاهي است.

٣. شيطان از هواي نفس استفاده مي‌کند: به‌صورت طبيعي هواي نفس ميل به گناه دارد و دل انسان به جلوه‌ها و لذت‌هاي دنيوي گرايش دارد. آن‌گاه شيطان از وجود اين زمينه دروني در انسان بهره مي‌گيرد و به‌وسيله آن، وسوسه‌ها و خواسته‌هاي خود را تقويت مي‌کند و انسان را گرفتار گناه و عصيان مي‌کند.

٤. شيطان، دوستي دنيا را در نظر انسان مي‌آرايد: انسان به‌طور طبيعي به دنيا علاقه‌مند است. چون او فرزند طبيعت است و از طبيعت به وجود آمده است و در اين طبيعت رشد مي‌کند و خوردني‌ها، آشاميدني‌ها، وسايل آسايش و راحتي خود را دوست دارد. حتي اولياي خدا نيز از غذاي خوب و ساير نعمت‌هاي دنيا، مثل معاشرت با همسر لذت مي‌برند و بر اين اساس خداوند فرمود:

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَه اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِي لِلَّذِينَ آمَنُواْ فِي الْحَيَاه الدُّنْيَا خَالِصَه يَوْمَ الْقِيَامَه کذَلِک نُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ؛[١] «بگو: چه کسي آرايشي را که خدا بر بندگان خود پديد آورده و