سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٤٨ - آفت انحراف از حق و فرجام انحطاط

نمي‌آورند و آيين و روش پيشينيان [بر اين] رفته است [که پيامبران را تکذيب و نعمت خدا را ناسپاسي کنند]. و اگر دري از آسمان بر آنان بگشاييم تا پيوسته در آن بالا روند [و قدرت و معجزات ما را بنگرند]، هرآينه گويند: چشمان ما را پوششي بر نهاده‌اند [ما را چشم‌بندي کرده‌اند]، بلکه ما گروهي جادوزده‌ايم».

آفت انحراف از حق و فرجام انحطاط

ما بحمدالله به خداوند ايمان داريم و معتقد به نبوت و معاد و ساير اصول و فروع دين هستيم، اما بايد متوجه خطر و انحراف از مسير دين باشيم و هيچ‌کس نمي‌تواند مطمئن باشد که ايمانش تا آخر ثابت مي‌ماند و انحرافي در آن رخ نمي‌دهد. مگر نبودند کساني که ايمان داشتند و به عبادت و بندگي خدا مي‌پرداختند و در نهايت کفر ورزيدند و فرجام تباهي براي آنها رقم خورد. مگر ابليس پس از شش‌ هزار سال عبادت و بندگي پيوسته خداوند، کفر نورزيد و عَلَم طغيان در برابر خداوند نيفراشت؟ که امير مؤمنان(عليه السلام) درباره شش هزار سال عبادت او مي‌فرمايند:

فَاعْتَبِرُوا بِمَا کانَ مِنْ فِعْلِ اللَّهِ بِإِبْلِيسَ إِذْ أَحْبَطَ عَمَلَهُ الطَّوِيلَ وَ جُهْدَهُ الْجَهِيدَ ـ وَ قَدْ کانَ عَبَدَ اللَّهَ سِتَّه آلَافِ سَنَه لَا يُدْرَى أَمِنْ سِنِي الدُّنْيَا أَمْ [مِنْ] سِنِي الْآخِـرَه ـ عَـنْ کبْرِ سَاعَه وَاحِدَه؛[١] «پس پند گيريد از آنچه خداوند با اهريمن کرد: کردارهاي درازدامن و تلاش‌هاي پيگير او را بيهـوده ساخت‌ ‌ـ درحالي‌که او شش هزار سال خداي را پرستيده بود، آن هم دانسته نيست که از سال‌هاي دنياست يا از سال‌هاي آخـرت ـ تنها به جهت يک لحظه خودبزرگ‌بيني و تکبر».