حضرت در پايان فراز مزبور از مناجات خود به ريزش پيوسته نعمت‌ها و فراواني آنها و عجز از شکرگزاري و نيز کوتاهي در قدرداني و شکر آنها اعتراف مي‌کنند. ازآن‌روي که نعمت‌هاي خدا بي‌شمار است و همه جن و انس نمي‌توانند آنها را بشمارند، انسانْ قاصر و عاجز از اداي شکر آنهاست؛ اما ازآن‌روي که توجه به نعمتي و تلاش در بهره‌مندي از آن او را از توجه به خداوند غافل مي‌سازد و در نتيجه نمي‌کوشد که در حد توان، سپاس خداي را به جا آورد، مقصر است. چراکه نبايد توجه به برخي نعمت‌ها انسان را از ساير نعمت‌ها و نيز از خداوندي که آن نعمت‌ها را در اختيار انسان نهاده است غافل سازد و انسان درهر‌حال بايد توجه اصلي خود را معطوف به خداوند کند و هيچ‌چيز او را از ياد خدا باز ندارد و در مقام بهره‌برداري از هر نعمتي، اول رو به‌سوي خداوند آورد و به پاس آن نعمت از خداوند شکرگزاري کند. آن‌گاه حضرت بر نفس خود که به اهمال و تضييع نعمت‌ها پرداخته شهادت مي‌دهند. ما اگر در خويش بنگريم، درمي‌يابيم که در طول عمر و پيوسته از نعمت‌هاي بزرگ خدا برخوردار بوديم و قدر آنها را نشناختيم و استفاده بايسته و حتي گاهي استفاده صحيح از آنها نبرديم. کيست که از جواني و سلامتي، اين دو نعمت بزرگ خدا استفاده شايسته و بايسته برده باشد؟ پس ما علاوه بر آنکه احاطه به همه نعمت‌هاي خدا نداريم و نمي‌توانيم همه نعمت‌هايي را که خداوند در اختيارمان نهاده بشناسيم و در نتيجه از شکر همه آنها عاجزيم، از انجام سپاس و شکري که از عهده‌مان ساخته است نيز کوتاهي مي‌کنيم.

حضرت در ادامه مناجات مي‌فرمايند:

وَاَنْتَ الرَّؤُفُ الرَّحيمُ الْبَّرُ الْکريمُ، الَّذى‏ لا يُخَيِّبُ قاصِديهِ، وَلا يَطْرُدُ عَنْ فِنآئِهِ آمِليهِ، بِساحَتِک تَحُطُّ رِحالُ‏ الرَّاجينَ، وَبِعَرْصَتِک تَقِفُ آمالُ الْمُسْتَرْفِدينَ، فَلا تُقابِلْ آمالَنا بِالتَّخْييبِ وَالْأَياسِ، وَلا تُلْبِسْنا سِرْبالَ الْقُنُوطِ وَالْإِبْلاسِ؛ «و