سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦٠ - درخواست هاي ره يافته به بارگاه ربوبي

پس از انتقال به زبان فارسي به معناي احترام و تکريم به ‌کار مي‌رود، اما در زبان عربي بيشتر به معناي درگاه و پيشگاه به ‌کار مي‌‌رود. معمولاً کساني که بر شخصيت‌هاي بزرگ وارد مي‌شوند براي تجليل و احترام مي‌گويند که به پيشگاه و درگاه فلان شخصيت وارد شديم و نمي‌گويند به نزد او رفتيم. در اين مناجات نيز حضرت براي رعايت ادب و احترام نمي‌گويند که خداي من نزدت آمدم بلکه مي‌گويند آهنگ بارگاه تو را کرده‌ام.

«شريعه» بر نهري که از رود بزرگ منشعب مي‌گردد و به‌وسيله آن باغستان‌ها و دشت‌ها سيراب مي‌شوند اطلاق مي‌گردد. گويا حضرت عطاياي خداوند را به رود بي‌کراني تشبيه کرده‌اند که به فراخور بندگان جويبارهايي از آن انشعاب يافته است و نهر و جويباري نيز به آن حضرت اختصاص يافته که از طريق آن از عطايا و بخشش‌هاي الاهي بهره‌مند مي‌گردند.

مُلْتَمِساً سَنِىَّ الْخَيْراتِ مِنْ عِنْدِک، وافِداً اِلى‏ حَضْرَه جَمالِک، مُريداً وَجْهَک، طارِقاً بابَک، مُسْتَکيناً لِعَظَمَتِک‏ وَجَلالِک؛ «درخواست عالي‌ترين خيراتت را دارم و در پيشگاه جمال تو بار يافته‌ام و خواهان مشاهده تو هستم، حلقه در رحمتت را مي‌کوبم و نيازمند عظمت و جلالت هستم».

چنان‌که گفتيم حضرت پس از توجه به عوامل عذاب و بيم از قهر و غضب الهي، به رحمت و کرم پروردگار توجه يافته‌اند و اين توجه به ايشان حالت انبساط بخشيده و در پي آن به معاشقه با خداوند و بيان کلمات متناسب با لحظات انس با معبود پرداخته‌اند و از جمله مي‌فرمايند: خدايا، من از تو عالي‌ترين خيرات و بخشش‌هايت را مي‌جويم. خدايا، من به پيشگاه جمال تو بار يافته‌ام و هردَم از فيض حضور و نور جمالت سرشار مي‌گردم و جانم را غنا و کمال و تعالي مي‌بخشم.