سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٧٤ - الف) سرعت در حرکت به سوي قرب الاهي

حضرت پس از آنکه از خداوند درخواست مي‌کنند که نزديک‌ترين راه سلوک و وصول به مقام قرب خويش را به ايشان بنماياند، از خداوند مي‌خواهند که هم‌سفراني شايسته براي ايشان بگمارد که داراي اين صفات هستند:

١. باسرعت حرکت مي‌کنند؛

٢. مستمراً و پي‌در‌پي اين مسير را طي مي‌کنند؛

٣. اهل عبادت‌هاي شبانه‌روزي هستند؛

٤. اهل خشيت در پيشگاه با عظمت تو هستند.

الف) سرعت در حرکت به‌سوي قرب الاهي

براي تبيين صفت اول يعني سرعت در حرکت به مثالي توجه کنيد: فرض کنيد بر روي بلندي و در موقعيتي مسلط بر اطراف مردمي را مشاهده مي‌کنيد که همه به‌سوي مقصد واحدي در حرکت‌اند، اما گروهي شتابان، سريع و با‌جديت و عزم راسخ راه مي‌پيمايند و برخي آهسته‌تر و افتان‌وخيزان حرکت مي‌کنند و گروه سوم بسيار کند و بدون نشاط و انگيزه کافي به سمت مقصد حرکت مي‌کنند. حال شما که در جست‌وجوي همان مقصد هستيد و در تلاشيد که خيلي سريع به مقصد دست يابيد، کدام گروه را برمي‌گزينيد؟ قطعاً شما آن گروهي را که سريع‌تر حرکت مي‌کنند و راه مستقيم‌تري را در پيش دارند انتخاب مي‌کنيد. در مسير تعالي، کمال و قرب به الله نيز سالک با کساني همراه مي‌گردد که پيش‌قدم و پيش‌قراول کاروان عظيم تعالي جويان هستند و بدانان تأسّي مي‌جويد و ويژگي‌هاي ممتاز و متعالي آنان را اقتباس مي‌کند. قطعا منظور امام سجاد(عليه السلام) از کساني که درخواست همراهي را با آنان را دارند، انبياي الاهي و به‌خصوص خاتم الانبياء(صلي الله عليه و آله) و امير مؤمنان و امام حسن و امام حسين(عليهم السلام) هستند که پيشاپيش کاروان عظيم بشري و بسيار راسخ و جدي در حرکت بودند و