سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٣٤ - جايگاه خداجويان و دوستان خالص خدا

مَنْزِلَه الْمُرِيدِينَ عِنْدِي لکانُوا لَهُمْ أَرْضاً يَمْشُونَ عَلَيْهَا؛[١] «اي داوود... در برابر شاگردان خود متواضع و فروتن باش و به کساني که اراده خدا کرده‌اند (و مي‌خواهند به مقام قرب الاهي دست يابند) سخت‌گيري مکن. اگر اهل محبت من مي‌دانستند که خداجويان و اراده‌کنندگان خدا چه منزلتي در پيشگاه من دارند، خاک پاي آنها مي‌شدند تا بر روي آنها راه بروند».

دو نکته در اين حديث قدسي وجود دارد:

١. در ابتدا انسان گمان مي‌کند که مراد از «مريدين» در اين حديث مريدان حضرت داوود(عليه السلام) است، ولي «مريدين» در اصطلاح روايات و ساير آموزه‌هاي ديني خداجويان و کساني هستند که اراده قرب الاهي و حرکت به‌سوي خداوند را دارند؛ هرچند که هنوز به مراحل نهايي نرسيده باشند.

٢. تعبير اَرْضاً يمَشون عليها؛ «خاک پاي آنها مي‌شوند تا بر روي آنها راه بروند» که بسيار رسا و بلند است، در هيچ روايت ديگري مشاهده نشده است. البته در ساير روايات تعابير جالبي درباره ضرورت تواضع و فروتني در برابر دوستان خدا وارد شده است، اما به‌جز اين روايت در هيچ روايت ديگري نديده‌ايم که انسان خاک پاي دوستان و سالکان طريق الاهي گردد تا روي آن راه بروند. اين بيان حاکي از عظمت و عنايت خداوند به کساني است که اراده حرکت به‌سوي او را دارند و در صددند که به قرب الاهي نايل گردند، تا آنجا که اگر دوستان خدا که بي‌ترديد حضرت داوود نيز در شمار آنان است، به مقام و منزلت متعالي آن جويندگان خدا و سالکان طريق قرب الاهي واقف مي‌شدند از شدت فروتني و تواضع در برابر آنها، خاکسار آنان مي‌گرديدند.

همچنين در روايتي از امام صادق(عليه السلام) نقل شده که حضرت فرمودند:

حُبُّ اللَّهِ إِذَا أَضَاءَ عَلَى سِرِّ عَبْدٍ أَخْلَاهُ عَنْ کلِّ شَاغِلٍ، وَکلِّ ذِکرٍ سِوَى اللَّهِ