سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٠ - گسترش رحمت و ريزش پياپي نعمت ها و رازپوشي خداوند

نعمت‌هاي آن براي تکامل معنوي و اخروي سود مي‌برد و برخورداري از اعتبار اجتماعي و داشتن آبرو، رسيدن به اين هدف را تسهيل مي‌کند. او ازآن‌جهت نمي‌خواهد در نزد مردم رسوا و بي‌اعتبار گردد که در اين صورت کسي به او اعتنا نمي‌کند و از همکاري با او سر باز مي‌زنند و به او بي‌اعتماد مي‌گردند و به سخنش گوش نمي‌دهند و از او فاصله مي‌گيرند، در نتيجه نمي‌تواند از نعمت‌هاي مادي و معنوي اجتماعي در جهت رسيدن به اهداف متعالي خود استفاده کند.

يکي از الطاف بزرگ خداوند در حق ما که چندان بدان توجه نداريم حفظ آبرو و پوشيده ماندن عيوب ما از منظر ديگران است. چنان‌که در دعا مي‌خوانيم:

وَاَنْتَ الْمُعْتَمَدُ لِلذُّنُوبِ فى‏ عَفْوِک، وَالنَّاشِرُ عَلَى‏ الْخاطِئينَ جَناحَ سِتْرِک، وَاَنْتَ الْکاشِفُ لِلضُّرِّ بِيَدِک، فَکمْ مِنْ سَيِّئَه اَخْفاها حِلْمُک حَتّى‏ دَخِلَتْ، وَحَسَنَه ضاعَفَها فَضْلُک حَتّى‏ عَظُمَتْ‏ عَلَيْها مُجازاتُک... سَيِّدى‏ لَوْ عَلِمَتِ الْأَرْضُ بِذُنُوبى‏ لَساخَتْ بى‏، اَوْ الْجِبالُ لَهَدَّتْنى‏، اَوِ السَّمواتُ لَاخْتَطَفَتْنى‏، اَوِ الْبِحارُ لَأَغْرَقَتْنى؛[١] «تويي که معصيت‌کاران با اعتماد و اميد به عفوت گناه مي‌کنند و تويي که بال پرده‌پوشي بر سر خطاکاران گسترانده‌اي و رنج و دردهاي خلق را به دست باکفايت خويش برطرف مي‌سازي. چه ‌بسيار گناهاني که حلم تو پوشيده داشت و محو و نابود گردانيد و چه نيکي‌‌هايي که فضل و کرم ‌تو دوچندان ساخت تا آنکه پاداش تو بر آنها عظيم گشت... آقا و سرور من، اگر زمين از گناهان من آگاه مي‌بود مرا در خويش فرو مي‌برد، و اگر کوه‌ها آگاه بود بر من واژگون مي‌گشت، و اگر آسمان‌ها آگاه بود مرا مي‌ربود و به درون خويش مي‌کشيد، و اگر درياها آگاه بود مرا غرق مي‌ساخت».