سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦ - مناجات با خدا در روايات و عرف متدينان

است و گناهانت بخشيده مي‌شود و صداها و درخواست‌هاي تو شنيده مي‌شود و مناجات تو مشمول عنايت و رحمت الهي قرار مي‌گيرد».

در توضيح جمله «وأصواتک فيه مسموعه» بايد گفت که گاهي بچه يا سفيه و يا انسان دون‌پايه‌اي در جمعي سخني مي‌گويد که بدان توجه نمي‌شود. در اين ‌صورت گفته مي‌شود که سخن او مسموع نشد، يعني کسي به سخن او اعتنايي نکرد. ممکن است بر اثر فاصله و حجابي که گناهان بين انسان خطاکار و خداوند ايجاد کرده، خداوند اعتنايي و توجهي به درخواست‌هاي او نکند. اما خداوند در ايام خاص و مبارک، نظير ماه مبارک رمضان که بار عام به بندگانش مي‌دهد و قول داده که آنان را از لطف و رحمت واسعه خود بهره‌مند سازد، به صداها و درخواست‌هاي آنان توجه مي‌کند و آنها را به اجابت مي‌رساند و اين عنايت الهي حاکي از اهميت مناجات و تأثير آن در ايام خاص است و البته چنان‌که در روايات آمده است، به‌جز ماه مبارک رمضان و ايام خاص، در اوقات معيّني نظير وقت سحر مناجات با خدا داراي اهميت ويژه است و مورد عنايت و توجه خاص خداوند قرار مي‌گيرد. امام صادق(عليه السلام) دراين‌باره مي‌فرمايند:

وَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا تَخَلَّى بِسَيِّدِهِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ [الْمُظْلِمِ] وَنَاجَاهُ أَثْبَتَ اللَّهُ النُّورَ فِي قَلْبِهِ، فَإِذَا قَالَ: يَا رَبِّ يَا رَبِّ، نَادَاهُ الْجَلِيلُ جَلَّ جَلَالُهُ: لَبَّيْک عَبْدِي سَلْنِي أُعْطِک وَتَوَکلَ عَلَيَّ أَکفِک. ثُمَّ يَقُولُ جَلَّ جَلَالُهُ لِمَلَائِکتِهِ: يَا مَلَائِکتِي، انْظُرُوا إِلَى عَبْدِي فَقَدْ تَخَلَّى بِي فِي جَوْفِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ وَالْبَطَّالُونَ لاهُونَ وَالْغَافِلُونَ نِيَامٌ اشْهَدُوا أَنِّي غَفَرْتُ لَهُ؛[١] «هنگامي که بنده در نيمه‌شب با مولاي خويش خلوت مي‌کند و به رازونياز با او مشغول مي‌گردد، خداوند نور را در قلبش مي‌گستراند. پس وقتي گفت: پروردگارا، پروردگارا، خداوند صاحب جلالت و عظمت در پاسخ او مي‌فرمايد: لبيک بنده من،