سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٠ - فرجام نيک جستوجوي رضوان الاهي

عَنْهُ ذَلِک الْفَوْزُ الْعَظِيمُ؛[١] «خدا از آنان [ره‌يافتگان به بهشت و رضوان الاهي] خشنود است و آنان از خدا خشنودند. اين است کاميابي و رستگاري بزرگ».

در آيه ديگر خداوند مي‌فرمايد: يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّه ارْجِعِي إِلَى رَبِّک رَاضِيَه مَّرْضِيَّه فَادْخُلِي فِي عِبَادِي وَادْخُلِي جَنَّتِي؛[٢] «اي جان آرام و اطمينان‌يافته، به‌سوي پروردگارت بازگرد، درحالي‌که تو از او خشنودي و او از تو خشنود است. پس در ميان بندگان [ويژه] من درآي، و در بهشتِ [ويژه] من درآي».

ما گاهي با انگيزه نيل به ثواب و بهشت، کارهاي نيک و شايسته انجام مي‌دهيم. اما بندگان خالص خداوند تنها براي رضايت خدا و از آن جهت که خداوند کاري را دوست مي‌دارد، آن را انجام مي‌دهند. حتي اگر خداوند به آنان پاداش ندهد، چون مي‌دانند که خداوند کاري را دوست مي‌دارد و با انجام آن به رضايت الاهي نايل مي‌گردند بدان اقدام مي‌کنند و چشمداشت به پاداش الاهي و يا ترس از عذاب خداوند محرک آنان نمي‌گردد.

شکي نيست کسي که به دنبال جلب رضايت خداست و هر کاري را براي خداوند انجام مي‌دهد، علاوه بر آنکه در آخرت از نعمت‌ها و مواهب جاودانه الاهي بهره‌مند مي‌گردد، خداوند در دنيا نيز به او پاداش مي‌دهد و او را به خصلت‌هاي ارزشمند و متعالي آراسته مي‌سازد. در حديث معراج خداوند درباره خصلت‌هاي سه‌گانه‌اي که به ره‌يافتگان به رضاي خويش عنايت مي‌کند مي‌فرمايد:

فَمَنْ عَمِلَ بِرِضائي أُلْزِمُهُ ثَلاثَ خِصالٍ: أُعَرِّفُهُ شکراً لا يُخالِطُهُ الْجَهْلُ وَذِکراً لا يُخالِطُهُ النِّسيانُ ومَحَبّه لا يُؤْثِرُ عَلى مَحَبّتي مَحَبّه الْمَخلوقين. فَإذا أَحَبَّني أحْبَبْتُهُ وأَفْتَحُ عَيْنَ قَلْبِهِ إلى جَلالي. فَلا أُخْفي عَلَيْهِ خاصَّه خَلْقي، فأُناجيهِ في