سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٠٦ - نقش ادعيه در تقويت روحيه شکرگزاري از خدا

اضطراب سپري مي‌گردد و بيمناک از دشمن به هر سو مي‌گريزد و در هر سوراخي مي‌خزد و در پي دخمه‌اي است که در آن پنهان شود و زمين با همه فراخي و گستردگي بر او تنگ گشته و چاره‌اي نمي‌يابد و پناه و جايگاهي ندارد، و من از همه اين رنج و بلاها ايمن و آسوده خاطر و سلامت هستم».

در ادامه دعا آمده است:

اِلهى‏ وَسَيِّدى‏، وَکمْ مِنْ عَبْدٍ اَمْسى‏ وَاَصْبَحَ مَغْلُولاً مُکبَّلاً فِى الْحَديدِ بِاَيْدِى الْعُداه، لايَرْحَمُونَهُ، فَقيداً مِنْ اَهْلِهِ وَوَلَدِهِ، مُنْقَطِعاً عَنْ اِخْوانِهِ وَبَلَدهِ يَتَوَقَّعُ‏ کلَّ ساعَه بِاَىِّ قَِتْلَه يُقْتَلُ، وَبِاَىِّ مُثْلَه يُمَثَّلُ بِهِ، وَاَنَا فى‏ عافِيَه مِنْ‏ ذلِک کلِّهِ، ... ، اِلهى‏ وَکمْ مِنْ عَبْدٍ اَمْسى‏ وَاَصْبَحَ يُقاسِى‏ الْحَرْبَ، وَمُباشَرَه الْقِتالِ بِنَفْسِهِ، قَدْ غَشِيَتْهُ الْأعْدآءُ مِنْ کلِّ جانِبٍ‏ بِالسُّيُوفِ وَالرِّماحِ وَآلَه الْحَرْبِ، يَتَقَعْقَعُ فِى الْحَديدِ قَدْ بَلَغَ‏ مَجْهُودَهُ، لا يَعْرِفُ حيلَه وَلا يَجِدُ مَهْرَباً، قَدْ اُدْنِفَ بِالْجِراحاتِ، اَوْ مُتَشَحِّطاً بِدَمِهِ تَحْتَ السَّنابِک وَالْأَرْجُلِ، يَتَمَنّى‏ مَشرَبَه مِنْ مآءٍ، اَوْ نَظْرَه اِلى‏ اَهْلِهِ وَوَلَدِهِ لا يَقْدِرُ عَلَيْها وَاَنَا فى‏ عافِيَه مِنْ ذلِک کلِّهِ؛[١] «خدايا و سيد من، چه بسا بنده‌اي که شب و روزش سپري گردد درحالي‌که دشمن غل و زنجير بر او افکند و بدو رحم نکند و جدا از کسان و فرزندان و دور از برادران و وطن به سر برد. هر ساعت در انتظار آن است که او را چسان خواهند کشت و چگونه بدنش را قطعه‌قطعه مي‌کنند، و من از اين بلاها محفوظ و سالم هستم... خدايا، چه‌بسا بنده‌اي که شب و روزش در ميدان جنگ مي‌گذرد و با رنج و سختي و دشمن روبه‌روست و از هر طرف دشمنان با شمشير و نيزه و تير و سنان او را احاطه کرده‌اند و او در