سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٢ - فرجام نيک جستوجوي رضوان الاهي

فزون‌تري به ما عنايت مي‌کند و تلاش خالصانه براي خدا و سپاسگزاري از او باعث فزوني يافتن عنايت و توجه خداوند به انسان و بهره‌مندي بيشتر او از نعمت‌هاي بي‌شمار مادي و معنوي مي‌گردد. با توجه به اينکه درک نعمت‌هاي خداوند و شکر آگاهانه از آنها کمال و مقام بزرگي است که خداوند به بنده خودش عنايت مي‌کند، اولين خصلتي که خداوند به بنده خالص خود که در جهت کسب رضاي معبود، گام برداشته عنايت مي‌کند، شناخت مقام حقيقي سپاسگزاري از خداست که همراه با آگاهي و باور است و عاري از جهل به عظمت نعمت‌هاي الاهي مي‌باشد. ما چون به همه نعمت‌هايي که خداوند به ما عطا کرده واقف نيستيم، شکرگزاري ما محدود است و در کنار آن ناسپاسي و ناشکري فراواني از ما سر مي‌زند. در همان حال که پي به نعمتي برده‌ايم و از آن شکرگزاري مي‌کنيم، از نعمت‌هاي فراوان ديگر غافليم و در نتيجه، شکرگزاري ما همراه با غفلت و جهل به ساير نعمت‌هاي خداست. اما خداوند چنان به ظرفيت وجودي بندگان خالص خود گسترش بخشيده و چنان معرفتي نسبت به خويش و نعمت‌هاي بي‌شمارش به آنها عنايت کرده، که همواره به نعمت‌هاي مادي و معنوي خدا توجه دارند و درصدد شکرگزاري آنها برمي‌آيند.

دومين خصلتي که خداوند به مؤمن ره‌يافته به رضوان خويش عنايت مي‌کند، توجه و يادکرد هميشگي خداست و آنان در اين دنيا پيوسته غرق ياد و توجه به خداوند هستند. براي ما بسيار دشوار است که به ياد خدا باشيم. حتي در شبانه‌روز که براي چند دقيقه به نماز مي‌ايستيم، يا به ظاهر مشغول گفتن ذکر مي‌گرديم، دلمان با خدا نيست و از ياد و توجه واقعي به او غافليم و هرچه تلاش مي‌کنيم نمي‌توانيم غفلت را از دلمان بزداييم و خالصانه خدا را ياد کنيم. برعکس، مؤمني که رهين لطف و عنايت خداوند گشته و دلش سرشار از عشق و محبت به خداست، نمي‌تواند خدا را فراموش کند و از کمند مهر او خارج گردد. خدا ياد و توجهي به او داده که خالي از نسيان و فراموشي است، ازاين‌روي او