سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٣ - توجه به رحمت و مغفرت الاهي؛ تسکين بخش دل مؤمن

خود و يا دوستي نسبت به دوست خود خيانت و يا کوتاهي کرده باشد، وي در مقام عذرخواهي ضمن اعتراف به کوتاهي و تقصير خود مي‌کوشد با ذکر خوبي‌هايي که در حق پدر و يا دوستش روا داشته، دل او را به دست آورد و از کدورت و ناراحتي او نسبت به خويش بکاهد. همچنين بنده گنهکار که عذاب و کيفر الاهي را فرا روي خود مي‌بيند، با زبان استرحام و با ذکر کارهاي ارزشمند و خداپسندانه خود مي‌کوشد توجه خداوند را به خويش جلب کند و زمينه بهره‌مندي خود از رحمت و مهر الاهي را فراهم آورد. بي‌ترديد باارزش‌ترين و گران‌قدرترين ويژگي و رفتار انسان ايمان به خداست که در آيات و روايات فراوان از آن ستايش شده و مؤمن برخوردار از آن را از چنان عظمت و منزلتي برخوردار مي‌سازد که امام صادق(عليه السلام)، مي‌فرمايند: المُؤمِنُ أعظَمَ حُرمَه مِنَ الکَعبَه؛[١] «حرمت و ارزش مؤمن فراتر از کعبه است».

آن‌گاه امام(عليه السلام) با توجه به ارزشي که سرمايه ايمان در پيشگاه خداوند دارد، در مقام مناجات با معبود خود متذکر ايمان خويش که شريف‌ترين و عزيز‌ترين خصلت و رفتار مؤمن در پيشگاه خداوند به شمار مي‌آيد مي‌گردد و مي‌فرمايد چگونه کسي را که به تو ايمان آورده عذاب مي‌کني؟

يکي از ثمرات ايمان و معرفت به خداوند محبت است و کسي که به ساحت ربوبي معرفت داشت و سراسر وجود خود را تحت مالکيت او يافت و بر اين باور بود که همه نعمت‌هاي مادي و معنوي مواهب الاهي است، سعي مي‌کند با همه وجود به معبود و مالک هستي عشق ورزد و در نتيجه به خواست محبوب و معشوق خود عمل کند، تا ازاين‌طريق محبت و توجه معبود را به خود جلب کند. چه اينکه دوري و بُعد از ساحت قرب معبود، بلاي عظيمي است که عارفان و محبان حق را به وحشت افکنده است، بلايي که براي کسي که لذت قرب به حق و محبت او را چشيده از عذاب الاهي