سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٢ - رازداري و پرده پوشي خداوند بر گناهان بنده خويش

حضرت از خداوند مي‌خواهند که گناهاني را که انسان را به ورطه هلاکت مي‌افکند ببخشايد و بر خطاها و رسوايي‌هاي پنهان او پرده افکند و او را در نزد مردم رسوا نسازد. انسان بر اثر غفلت و جهل و در پنهان و خلوتْ گناهاني انجام مي‌دهد و گمان دارد که کسي او را نمي‌بيند تا رسوا گردد، اما او در هيچ زماني و هيچ مکاني از نظر خداوند پنهان نيست و خداوند همواره بر رفتار بندگان ناظر است و چون خداوند ستارالعيوب و رازدار است، عيب‌ها و گناهان نهان انسان از انظار مردم پنهان مي‌ماند. به‌تعبيرديگر، خداوند بين عيوب انسان و مردم پرده‌اي از لطف و کرمش مي‌افکند تا از رسوايي انسان جلوگيري شود که اگر اين رازداري و پرده‌پوشي خداوند در دنيا نبود و ننگ و عار انسان بر ديگران آشکار مي‌گرديد، انسان روي سر بلند کردن در برابر ديگران را نداشت. حضرت از خداوند درخواست مي‌کند چونان دنيا، در آخرت نيز از سر لطف و احسان، رازهاي بنده خطاکار را بپوشاند و در برابر بندگان خود او را خوار و رسوا نسازد.

در فراز مزبور «صفح» که به معناي روي‌گرداني است به «جميل» به معناي زيبا متصف گرديده است، اين توصيف ازآن‌روست که روي‌گرداني از چيزي گاهي از روي بي‌اعتنايي و قهر است و گاهي از روي عفو و گذشت، و در فراز مزبور همراه صفح، جميل ذکر شده تا معناي دوم استفاده شود. چنان‌که در تبيين همين معنا خداوند در قرآن خطاب به پيامبر(صلى الله عليه وآله) مي‌فرمايد:وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلاَّ بِالْحَقِّ وَإِنَّ السَّاعَه لآتِيَه فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ؛[١] «و ما آسمان و زمين و آنچه را که ميان آنهاست جز به راستي و درستي نيافريديم و قيامت هرآينه آينده است، پس درگذر، درگذشتن نيکو».