سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨ - گفتوگوي خداوند با بنده محبوب خود در بهشت

و گره‌اي بر روي آن مشاهده نمي‌شود و بندبند نمي‌باشد. همه بهشتيان از چنين قصري برخوردار نمي‌باشند، بلکه بندگان خاص بهشتي خدا که به عالي‌ترين مراتب معرفت و قرب الي الله نايل آمده‌اند از چنين نعمتي برخوردار مي‌گردند. شايد دليل برخورداري از آن قصر يک‌پارچه، وجود ايمان خالص و خالي از شائبه شرک، ترديد و ريا باشد.

در ادامه خداوند مي‌فرمايد که من هر روز هفتاد بار به آنها نظر مي‌کنم و با آنان سخن مي‌گويم. نظر خداوند به انسان عالي‌ترين نعمت الاهي و نياز فطري هر انساني است و بدترين عذاب انسان، حرمان از توجه و نظر خداوند است. چنان‌که بالاترين نياز بچه توجه پدر و مادر است و بي‌اعتنايي و قهر آنان عذاب بزرگي براي اوست. رفتارها، شيرين‌کاري‌ها و حرف زدن بچه براي جلب توجه پدر و مادر است. ما در دنيا به‌دليل توجه به امور دنيوي و نيازهاي مادي، نمي‌توانيم به‌درستي نياز واقعي به توجه و نظر الاهي را درک کنيم و اشتغالات مادي ما را از درک چنين نيازي باز مي‌دارند، اما در عالم آخرت که نيازهاي پنداري و پوچ دنيوي رخت برمي‌بندند و نيازهاي واقعي و ابدي انسان رخ مي‌نمايانند، ما عظمت و شکوه بي‌نهايت نياز به عنايت، توجه و نظر خداوند را درک مي‌کنيم و در مقابل درمي‌يابيم که حرمان از نظر و توجه خداوند بالاترين عذاب الاهي است که به‌مراتب از عذاب جهنم و سوختن در آتش آن سخت‌تر مي‌باشد. ازاين‌روي خداوند در ترسيم عذاب شديد و سخت پيمان‌شکنان مي‌فرمايد: وَلاَ يُکلِّمُهُمُ اللّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَه وَلاَ يُزَکيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ؛[١] «و خدا در روز رستاخيز با آنان سخن نگويد و به آنها ننگرد و [از آلودگي گناهان] پاکشان نسازد و ايشان را عذابي است دردناک».

در بهشت هر نوع نعمتي که بهشتيان آرزو کنند در اختيار آنها قرار مي‌گيرد و آنان از خوردني‌ها و نوشيدني‌هاي بي‌شمار بهره‌مندند و پيوسته از الطاف و تفضلات الاهي