سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٠ - گفتار سوم

بر تو ستم کرده است و هرآينه بسياري از شريکان [که مال به هم مي‌آميزند] برخي‌شان بر برخي ستم مي‌کنند، مگر آنان که ايمان آورده و کارهاي نيک و شايسته کرده‌اند و ايشان اندک‌اند. و [در اينجا] داوود دانست که ما او را آزمايش کرده‌ايم؛ پس از پروردگار خود آمرزش خواست و با فروتني به رو در افتاد و [به دل به خدا] بازگشت[و توبه کرد]».

وقتي حضرت داوود(عليه السلام) در برابر آزمون الهي به خطا رفت و موازين قضاوت و داوري را رعايت نکرد و بدون اينکه از مدعي درخواست شاهد کند و از مدعي‌عليه بخواهد که از خود دفاع کند، بين آنان حکم کرد، از کرده خود پشيمان شد و چهل روز به سجده سپري کرد و شب و روز مي‌گريست و از سجده سر برنمي‌داشت مگر در موعد نماز، تا اينکه پيشاني‌اش زخم برداشت و خون از چشمش جاري شد.[١] تا آنکه مشمول عفو الهي قرار گرفت و خداوند او را حاکم و خليفه روي زمين قرار داد:

فَغَفَرْنَا لَهُ ذَلِک وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاک خَلِيفَه فِي الْأَرْضِ فَاحْکم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّک عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ؛[٢] «پس آن [لغزش] را براي او آمرزيديم و به‌راستي او را نزد ما نزديکي و بازگشتي [سرانجامي] نيکوست. اي داوود، همانا تو را در زمين خليفه [نماينده خود] ساختيم، پس ميان مردم به‌راستي و درستي حکم کن و خواهش نفس را پيروي مکن که تو را از راه خدا گمراه مي‌گرداند. همانا کساني که از راه خدا گمراه شوند بسزاي آنکه روز حساب را فراموش کرده‌اند عذابي سخت دارند».