سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤١ - فرجام نيک جستوجوي رضوان الاهي

ظُلَمِ اللّيلِ وَنُورِ النَّهارِ حَتّى يَنْقَطِعَ حَديثُهُ مَعَ المَخْلوقينَ وَمُجالِسَتُهُ مَعَهُمْ؛[١] «هرکس به خواست و رضاي من عمل کند سه خصلت به او عطا مي‌کنم: به او سپاسگزاري و شکري مي‌آموزم که آميخته با جهل نباشد و ذکري که با فراموشي همراه نگردد، و محبتي به او مي‌دهم که با آن هيچ محبتي را بر محبت من ترجيح ندهد. پس آن‌گاه که او مرا دوست داشت، من نيز او را دوست مي‌دارم و چشم دلش را براي نظاره به جلالم مي‌گشايم. بندگان خاص و برگزيده‌ام را از او پنهان نمي‌کنم. در تاريکي شب و روشني روز با او مناجات مي‌کنم، تا از سخن گفتن با مردم و هم‌نشيني با آنان جدا شود».

شکر نعمت کاري پسنديده و وظيفه‌اي فطري و انساني است و هرکس بايد سپاسگزار کساني باشد که به او خدمت مي‌کنند. حال با توجه به اينکه خداوند متعال نعمت‌هاي بي‌شماري به ما ارزاني داشته، بايسته است که ما در مقام شکرگزاري او برآييم؛ گرچه ما از شمارش نعمت‌هاي الاهي و در نتيجه سپاسگزاري از همه نعمت‌هايي که به ما ارزاني شده عاجز و ناتوانيم:وَإِن تَعُدُّواْ نِعْمَه اللّهِ لاَ تُحْصُوهَا إِنَّ اللّهَ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ؛[٢] «و اگر نعمتهاي خدا را شماره کنيد، آن را نمي‌توانيد بشماريد. قطعاً خدا آمرزنده مهربان است».

ما از نعمت‌هايي که خداوند به ما عنايت کرده غافليم و حتي از شکر زباني نعمت‌هاي الاهي خودداري مي‌کنيم و گاهي چندين ساعت مي‌گذرد و به نعمت‌هايي که خداوند به ما عنايت کرده نمي‌انديشيم و توجه نداريم که در نعمت‌هاي خداوند غرق گشته‌ايم و وظيفه انساني ما شکرگزاري از آنهاست. درصورتي‌که هر قدر ما درصدد شکرگزاري و سپاسگزاري نعمت‌هاي خداوند برآييم، خداوند نعمت‌هاي